Is het leven zinloos
Of wat is de zinvolheid van deze situatie. Veel mensen worstelen met deze vraag. In de column de valkuil van zinvol bezig zijn is hier al veel over gezegd. Toch nog even wat meer over deze aparte variant hiervan. Het is een verzuchting die vaak het resultaat is als jij of iemand waar je dit voor afweegt, door een moeilijke periode gaat. En moeilijk kan dan zijn:
verlies van een geliefde, ziekte, verlies van je baan, eenzaamheid, pijn, scheiding en andere zaken. Als het vervelende en/of passieve element in het leven gaat overheersen, dan komt deze vraag sneller naar de oppervlakte drijven.
Vanuit je persoonlijkheid bezien, zoek je de zin van het leven in relaties, in dingen die je kan bereiken, in gevoelens die je kunt ervaren, dat je iets voor anderen kunt betekenen, enz. Aan de andere kant heeft zinloosheid iets te maken met de áfwezigheid van elementen waaruit je een zinvolheid kunt destilleren. Maar dat zijn allemaal incidenten, en een logischer benadering zou, simpel
gesteld zijn: of ieders leven heeft altijd zin, of niemands leven heeft ooit zin.
Wat je persoonlijkheid je laat vergeten, is dat het introduceren van de vraag ‘is dit leven zinvol’ impliceert dat er een antwoord zou zijn. Maar het is een vraag naar een oordeel, en het enige antwoord dat daarop kan komen is van persoonlijkheden, en dus is dat antwoord altijd dualistisch: ja, behalve als … of nee, maar …. En kom je er dus nooit echt uit.
Je hebt altijd de keuze hoe je iets wilt ervaren, vanuit je persoonlijkheid bezien of vanuit je innerlijke Zelf. Alleen je persoonlijkheid praat over zinvol en zinloos, je innerlijke Zelf weet dat dat label in zichzelf niet bestaat, het is uitgevonden door je persoonlijkheid en onbeantwoordbaar. Accepteer het leven en leef het zoals het zich aan je voordoet, al ontgaat de logica ervan
je persoonlijkheid wellicht regelmatig. Maar eh, je persoonlijkheid heeft het leven niet gemaakt. Elke situatie kan je gebruiken voor de keuze: persoonlijkheid of innerlijke Zelf, wie wil ik hierdoor versterken.
En stop met te wensen dat het anders zou moeten zijn. De pijn in je leven herkauw je zelf, je trekt hem vanuit het verleden steeds weer naar het heden en beleeft hem weer. Vaak omdat je het niet begrijpt of niet kunt accepteren en hoopt dat door er maar vaak genoeg over na te denken, het kwartje ooit zal vallen. Daarmee hou je het idee van een gerechtvaardigde zinloosheid ook in stand.
Begin dus met je aandacht naar het NU te brengen en daar zoveel mogelijk te blijven. Het verleden is niet meer. Je toekomst is er nog niet. Wees aanwezig in het NU en ga aan de slag met wat je dáár vindt.
|
