Wie valt wie nu aan?
Stel, je praat met een collega, en die zegt van je baas dat hij maar een vervelende zeur is. Jouw beeld van je baas is in elk geval niet zo. En je reageert vergoelijkend naar je collega toe over je baas, vertelt vermoedelijk waarom dat volgens jou niet zo is, of wel meevalt of dergelijke. Daarbij zou het leuk zijn als de ander zijn beeld op basis daarvan bijstelt. Maar als dat niet gebeurt, blijf je met een vaag onplezierig gevoel
zitten. Wat gebeurt hier dan precies?
Jij hebt je eigen beeld van je baas gemaakt, en de ander valt eigenlijk dat beeld wat jíj hebt, aan, steunt het in elk geval niet. In de ogen van je persoonlijkheid is dat niet minder dan een aanval op en verzwakking van hemzelf. En die wordt gevolgd door een mechanisme om het onplezierige gevoel dat daarmee gepaard gaat, kwijt te raken. Bij voorkeur door de ander jouw baas met andere – jouw - ogen te laten bekijken, zodat jij jouw
oordeel in stand kunt houden en hetzelfde mechanisme nog eens kan doorlopen, maar nu met een uitkomst die voor jou het resultaat ‘leuk’ oplevert (in elk geval dat jouw beeld niet meer wordt aangevallen). De kans is groter dat de ander dat niét doet, en dan blijf jij met een meer of minder vaag onplezierig gevoel van spanning zitten, wat vroeger of later alsnog tot uitdrukking komt, alleen dan vermoedelijk in relatie tot iets of iemand anders.
Je ziet hier dus je persoonlijkheid aan het werk, waarbij hij je eigenlijk wil laten vergeten dat jij zelf een actieve rol speelt in dit geheel en in het creëren van je eigen ervaringen in het bijzonder, je ziet het vermoedelijk meer als een probleem van óf je collega óf je baas. Een goede oefening in bewustwording dus. Noch jouw, noch het beeld van je collega 'klopt', want en elke interpretatie die je erop loslaat, is altijd van je
persoonlijkheid. Als je dit mechanisme bewust onder ogen ziet en loslaat krijg je vanzelf meer mentale ruimte vrij beschikbaar om door je innerlijke Zelf te laten vullen.
|
