Wat is je persoonlijkheid eigenlijk?
Je persoonlijkheid is alles wat je jezelf hebt aangeleerd. Eerst was er alleen een soort universeel zijn. En toen ben je gaan leren om daar beperkingen op los te laten. Bijvoorbeeld: leuk, mag, fout, gewenst, enz. Elke beperking die je jezelf op die manier aanleerde (al dan niet gestimuleerd door je omgeving), leidde tot een verdere
vernauwing van je waarneming van je oorspronkelijke ervaring. Tot je haast alleen nog maar het totaal van jouw regels, normen en waarden ziet op alles wat je waarneemt. En dat uiteindelijke resultaat noem je zoiets als “jij” en “wereldbeeld”.
Er zijn wat mensen waar je aardig mee overeenkomt in dat beeld van “jij” en “wereld”, bijvoorbeeld doordat je dezelfde opvoeding hebt genoten, of hetzelfde onderwijs, of naar grofweg dezelfde tv kijkt, of al lang samen met elkaar optrekt of voor hetzelfde belangstelling hebt. Er zijn er ook die enorm van je verschillen, dat merk je
bijvoorbeeld als je naar andere culturen kijkt. Het is maar net wat ieder zichzelf heeft aangeleerd.
Het kost je erg veel moeite om zo’n zelf- en wereldbeeld in stand te houden: je moet ervoor denken, erover praten, over lezen, tv kijken, beheersen, kijken of je op schema ligt, en op allerlei andere manieren mee bezig zijn. De kern in deze opsomming is je denken, daar gebeurt het allemaal, daar creëer je die wereld. Als je niet denkt,
is er ook geen persoonlijkheid op dat moment. Alleen, dat is natuurlijk verdraaid onbekend, en je zal dat dan ook niet lang laten duren, je bent veel te veel gewend dat interpretatie, activiteit en input alleen daarvandaan kan ontstaan. Het is niet “fout” om een persoonlijkheid te hebben, maar op een gegeven moment is het gewoon niet meer leuk om dit maar eindeloos te blijven herhalen, en merk je dat het je eigenlijk niks brengt wat je eigenlijk wil. Ook vind je er geen lekkere oplossingen voor
werkelijk grote problemen. Je kan steeds opnieuw ideeën blijven zoeken volgens de logica van je persoonlijkheid, maar je kan er ook voor kiezen om dat simpelweg niet meer te doen.
Het oorspronkelijke, meer universele “zijn” wordt op deze site je innerlijke Zelf genoemd. Dat is gewoon intact gebleven, ondanks alle activiteiten van je persoonlijkheid. Eigenlijk heb je je waarneming van jezelf steeds kleiner gemaakt door alle inperkingen die je jezelf via je persoonlijkheid oplegt en alleen daaruit een beeld van
jouzelf laat ontstaan. Je bent gaan geloven dat die ingenieuze set beperkingen “jij” is. Maar je kan leren om dat weer los te laten, en je natuurlijke staat van zijn te herkennen. Dat voelt ook veel prettiger, je voelt je daar veel meer thuis bij, en het voelt natuurlijk ook veel vrijer. Al vind je persoonlijkheid het proces om hem te ontkrachten beangstigend en ongewenst, en dat zal je zeker ook merken als
je hiermee aan de slag gaat.
Als je meer inzicht wilt: deze column is de eerste uit de serie columns om mee te beginnen.
|
