Vrágen om inspiratie?
Je kunt heel praktisch vragen om inspiratie van je Zelf. Niet dat je Zelf niet zonder die vraag in je bewustzijn zou kunnen komen. Maar het helpt je zeker in het begin, als je er nog ervaring mee op moet doen, om je aandacht te richten en jezelf te helpen herinneren dat je bezig bent met een verandering in de manier en plaats in jezelf waarop je omgaat met controle en beheersing enerzijds
en inspiratie anderzijds.
Door het stellen van zo’n vraag richt je je aandacht op iets ánders dan je persoonlijkheid om te luisteren en open te staan voor input. En je gaat merken hoe je Zelf bij jou in je bewustzijn komt en zich verhoudt tot je persoonlijkheid. Je Zelf komt ook alleen in je bewustzijn als je er ruimte voor vrij maakt, en heel praktisch is dit daar een stapje voor natuurlijk. Normaal vult je persoonlijkheid
immers vrijwel continu je mentale ruimte. Nu vraag je bewust naar een ándere input die je persoonlijkheid niet kan leveren, en dat heeft automatisch het effect dat hij zich even meer rustig houd (en als hij volhardt voor een bepaald issue, schrijf dan alles daaromtrent even op, dan is er naar hem geluisterd en zal je merken dat dat minder wordt).
Je kunt dat doen met hele praktische vragen: moet ik hierop reageren, moet ik een cadeau kopen en zo ja wat, enz. Vooral vragen waarop je vrijwel zeker weet dat een reactie zal komen zijn in het begin handig, zoals ‘wat trek ik aan vandaag’. Voel ook wat er gebeurt als je niét naar het antwoord wilt luisteren omdat het niet overeenkomt met wat je persoonlijkheid had gedacht.
Je zult merken dat je ook kunt oefenen door geen gehoor te geven aan de inspiratie. Je zou dat een soort ‘oefen-inspiratie’ kunnen noemen: input van je Zelf voelen, daar niet naar luisteren, en dan vervolgens vroeger of later met de onplezierige vervolggevoelens van je persoonlijkheid zitten (en doorgaans verzuchten dat je het wel wist, maar er niet naar geluisterd hebt). Dat is een van de manieren om duidelijk het verschil te leren herkennen tussen je Zelf en je persoonlijkheid en je meer vertrouwen
te laten krijgen in je Zelf dat dat toch was wat je eigenlijk wilde, terwijl je doet wat je persoonlijkheid het beste lijkt. Duidelijker kan je haast niet zien dat je persoonlijkheid je dan niets brengt wat je werkelijk wilt, en dat de input van je Zelf veel aantrekkelijker blijkt.
Ook komt er soms inspiratie die je persoonlijkheid stom vindt, of gênant, of wel erg tegen zijn belangen ingaand. Maar ook dat is een goede oefening: trekt je persoonlijkheid ergens een grens – de inspiratie moet wel overeenkomen met wat ík wil en logisch vindt – of ben je werkelijk bereid om naar de inspiratie van je Zelf te luisteren en ernaar te handelen. En er is de situatie dat inspiratie
uit lijkt te blijven: je merkt geen reactie op je vraag. De simpelste variant, maar vaak het moeilijkst te accepteren, is te moeten erkennen: dan was de vraag niet opportuun – wat je persoonlijkheid je ook wil laten geloven. Ook kan een periode van geen-antwoord prima dienen om je extra bewust te worden van alle persoonlijkheidsaspecten en de inspiratie van je Zelf - als die komt, makkelijker te kunnen accepteren.
Last but not least: let ook op de manier waarop je de vraag 'maakt': als je een keuze vraagt tussen twee dingen, of er al een richting in legt, dan leg je er al een beperking in en sluit je dus zelf al een goed antwoord uit als de werkelijke keuze een andere zou moeten zijn. Dus niet: moet ik
deze studie doen of die, maar begin met: is het de bedoeling dat ik me nu met een studiekeuze bezig hou.
|
