Voortschrijdend inzicht
Als je persoonlijkheid bereidwillig meedenkt over nieuwe wegen en oplossingen voor situaties die hij niet meer kloppend kan krijgen, dan is een van de succesnummers: net zo ver doorredeneren tot hij iets vindt dat in zijn ogen“niet kan”, of wat hij “niet snapt”, of wat “niet logisch is”, of “niet verklaarbaar”, “niet aantoonbaar”, “niet wetenschappelijk”, of gewoon “niet waar”. In elk geval
iets. En daarmee wordt dan het hele traject wat daaraan vast zit, als onwaar of onbruikbaar gelabeld en dus zijn eigen succes weer herbevestigd. Daarmee er voor het gemak aan voorbij gaand dat een oplossing vermoedelijk juist zit in iets wat niet van je persoonlijkheid is, want je was er inmiddels wel min of meer achter dat dat niet echt succesvol was.
Je kan zo’n opstelling een beetje vergelijken met een kind in het eerste jaar van de lagere school dat zegt dat hij de stelling van Pythagoras niet begrijpt en dat het "dus" niet waar is. Het feit dat je te weinig inzicht hebt in iets wat je wordt voorgeschoteld, maakt het gegeven niet minder “waar”. Het is meer een kwestie van gewoon gaan beginnen, en op een gegeven moment word je je vanzelf
meer bewust van de mogelijkheden, hoe het in elkaar zit, neemt je inzicht toe, en snap je op een gegeven moment “vanzelf” Pythagoras, iets wat je vroeger ondenkbaar had geleken. Maar dan ben je eraan toe, en is de breedte van je inzicht toereikend om ook dat te snappen.
Er is nu eenmaal een weg af te leggen waarin je inzicht zich ontwikkelt. Met, eigenlijk ook net als op school, heel wat te oefenen om het goed onder de knie te krijgen. Alleen zijn dat hier geen theoretische opgaven in een boekje, maar alledaagse situaties waarin je het in praktijk
brengt.
|
