Voor altijd?
Een ijzersterke troef van je persoonlijkheid is het gebruik van het NU zoals het hem goed uitkomt. Normaal heeft hij er weinig te zoeken en plant en doet hij dat het een lieve lust is, kijkt weet ik hoe vaak naar de toekomst (en het verleden) en veranderingen die daar plaats gaan vinden. Behalve als het erg vervelend begint te worden. Dan wordt dat mechanisme ineens vrijwel uitgeschakeld en beperkt je waarneming zich veel meer tot
het NU. En gratis meegeleverd wordt het beeld dat het voortaan altijd zo vervelend zal blijven, en eigenlijk alleen nog maar verder bergafwaarts kan gaan.
Je merkt dit soort reacties doorgaans in situaties waarin je persoonlijkheid machteloosheid ervaart. Het is voor hem dan een van de weinige zaken die blijft om de grip op je ervaringen te houden, want het vooruitzicht dat het nu "fout is" en bovendien dat het altijd zo zal blijven is doorgaans genoeg om je stevig zorgen over te maken en hem te laten nadenken over allerlei scenario's om erger te voorkomen. Je persoonlijkheid kijkt naar
situaties en de leuke of minder leuke oordelen die daar voor hem het resultaat van zijn, je innerlijke Zelf ziet die als ingrediënten voor een proces van bewustwording. Er verandert op den duur altijd iets, geen situatie blijft voor altijd hetzelfde. Ingrediënten wijzigen, en vroeger of later verandert ook je interpretatie meer of minder.
Je persoonlijkheid denkt niet in dat soort processen, die denkt alleen in uitkomsten. Het vooruitzicht van een leven anders dan volgens zijn succesnormen maar wel met een enorme innerlijke Rust is voor hem geen aantrekkelijk vooruitzicht, en dat merk je: je ervaart regelmatig zijn roep dat het nu fout is, niet goed, anders moet, deze spiraal moet worden gestopt, enz. Hij wil "back to normal", terug naar hoe het was voordat dit allemaal
begon, toen hij nog grip leek te hebben op het geheel. In probleemsituaties heb je dan ook vaak de meeste last van het onder ogen zien van de meer en minder verborgen succesfactoren van je persoonlijkheid en die los leren laten. Een situatie heeft altijd de mogelijkheid van een nieuw perspectief, al ziet je persoonlijkheid die bij voorkeur in het hervinden van zijn grip op het geheel. Doorgaans zal je merken dat je dat voor een deel hebt kunnen loslaten en ruimte hebt gemaakt voor je innerlijke
Zelf, en dat je persoonlijkheid zich er voor een deel nog mee bemoeit, dat is dan voor een volgende keer. Dat is normaal, dit proces verloopt vrijwel altijd in stapjes.
Soms lijken dingen weg te vallen. Bijvoorbeeld de krant lezen, tv kijken, bepaalde contacten, financiën, mobiliteit, zekerheden en successen. Bezien vanuit het perspectief van je persoonlijkheid is dat een gemis. Bezien vanuit je innerlijke Zelf moet je je nu gewoon meer richten op wat er dan overblijft, en heb je meer gelegenheid om voor jezelf bepaalde zaken op een rijtje te zetten zonder je door van alles en nog wat van de wijs
te laten brengen. Mijn persoonlijke ervaring is dat dit altijd alleen maar tijdelijke pauzes blijken te zijn waarna je, na toegenomen bewustwording, de zaken die weggevallen zijn op een natuurlijke manier weer in je leven terugkomen en je die dan makkelijk en automatisch in het nieuw verworven perspectief beleeft. En als zaken niet meer terugkomen, blijk je ze ook niet meer te missen. Gewoon een van de stappen om te komen tot bewustwording van je innerlijke
Zelf dus. Oh, en denk nou niet meteen dat het afzien of weglaten van bepaalde zaken op verzoek van je persoonlijkheid je daartoe kan brengen, want die bui zie je nu meteen al hangen: dan valt het onder de categorie “kijk mij eens goed zonder kunnen”.
|
