Het verschil tussen verwachten en krijgen
Deze week overkwam het me nog eens een keer: vastlopen in de bureaucratie. Ik vroeg een uitkering aan bij mijn verzekering voor de kosten van mijn nieuwe bril. Volgens de polis zou ik Euro 60,--- krijgen, geen schokkend bedrag, maar toch leuk. En dat zou buiten het eigen risico van de polis om zijn. Het formulier ingevuld, en wachten maar.
Vandaag ontving ik het bericht van uitkering: noppes. Nada. Het werd van het eigen risico afgetrokken. Een telefoontje met de servicedesk liet me verzanden in de bekende standaard reacties “het is nou eenmaal zo”, “dan is die informatie wel fout maar kan ik ook niet helpen” en “ik neem aan dat u boos bent op de maatschappij maar niet op mij persoonlijk” . Kortom, ik schoot hier niets mee op, en het
gesprek eindigde voor ons beider persoonlijkheden onbevredigend.
Laten we dit voorbeeld eens nader bekijken: als ik niet eerst de informatie had gehad van een medewerker dat ik er recht op had, dan was het bericht van uitkering waarschijnlijk zo in een la gelegd. Jammer dan. De restanten van mijn persoonlijkheid herinnerden zich echter het gesprek, en namen aan dat er een vergissing in het spel was. Een telefoontje zou dat wel even rechtzetten, immers, een week
geleden hadden we een soortgelijk geval gehad met de bijdrage voor de sportschool, en dat werd nu wel gecorrigeerd.
In het daaropvolgende telefoongesprek werd aan die verwachting geen recht gedaan. Ze hielden zich niet alleen niet aan hun eerdere uitspraak, er werd ook geen bevredigend alternatief aangedragen of tenminste een invalshoek gecreëerd waar ik vrede mee zou kunnen hebben. Ik had volgens mijn polisvoorwaarden geen recht op een uitkering buiten het eigen risico om, en dus kreeg ik die niet.
Jammer maar helaas. Toen merkte ik nog een restantje persoonlijkheid, dat de helpdeskmedewerker ging bewerken om toch tot een uitkering te komen. Tevergeefs uiteraard. En leuk werd het er niet van.
Nu zit hier voor mij persoonlijk gelukkig weinig “energie aan”, en wist ik bij voorbaat dat ik het mailtje waarin ik het telefoongesprek van me af begon te schrijven met een brede glimlach met de delete-knop zou vernietigen voordat het de wereld in ging. Maar dat is in het verleden wel anders geweest.
Een persoonlijkheid die meent gelijk te hebben, gaat dat gelijk halen, koste wat kost. En daar komen frustraties, opzeggingen, ruzies, onenigheid, enorme briefwisselingen en torenhoge advocatenrekeningen van. Nog afgezien van de uiteindelijke onbevredigende uitkomst voor de betrokken persoonlijkheden, want er beschadigt veel onderweg, en niemand krijgt “genoeg” gelijk.
Je kan het ook gebruiken om je te realiseren dat dit je niets brengt wat je werkelijk wilt. Het enige dat is gebeurd, is dat twee mensen een ervaring met elkaar hebben die een persoonlijkheid als onplezierig zou betitelen. En dan is het maar net hoe je dat gebruikt: wil je aan het oordeel van een persoonlijkheid vasthouden, of vind je dat het je niet brengt wat je werkelijk wilt,
stop je met er energie in te steken en bekijk je de situatie vanuit je innerlijke Zelf?
Ik heb het voorval creatief gebruikt, met een column en meer bewustwording als resultaat. En jij? Wat doe jij de volgende keer dat je gelijk meent te hebben of iets loopt niet zoals je verwacht?
| 
