Vergeten wie je werkelijk bent
Als je iets vergeten bent, is het er dan niet meer, of ben je je er dan alleen niet van bewust waar het te vinden op dat moment? Je realiseert je ongetwijfeld dat dat laatste het geval is. Vergeten is een handige optie, want je vergeet zelfs al snel wát je vergeten bent, en maakt er dus makkelijk het beste van met de middelen die je hebt, zonder dat je dat meteen als een beperking ervaart. En dat is dan een redelijk vicieuze cirkel.
Je denkt dat je bv. liefde niet meer kunt vinden, alleen op hele speciale plaatsen en in hele speciale omstandigheden, gewoon omdat dat overeenkomt met wat je ervaart binnen je aanpak van dat moment. En wie zou je op het idee moeten brengen dat dat niet waar is – en zou je dat geloven? Immers, je hebt je eigen wereldbeeld inmiddels zo ervaren dat je bent gaan geloven dat wat jij nu waarneemt en de manier waarop jij het interpreteert, ‘waar’ is, en dat als iemand je vertelt dat het ook anders
kan, die ander voor gek wordt versleten, want in jouw ‘realiteit’ lukt dat immers niet. En je ziet, leest en hoort miljoenen mensen hetzelfde ervaren als jij, dus wat is er niet ‘waar’ aan?
Maar ja, als je iets bent vergeten, wat zijn dan je opties? Je kan er het beste van maken zónder dat wat je vergeten bent. Of je kan iets of iemand vragen waar je kan terugvinden wat je vergeten was. Je begint ermee om er het beste van te maken, want je weet niet eens wat je vergeten bent. Als je naar oplossingen zoekt, zoek je die bij mensen en in dingen die je op een voor jou vertrouwde manier bepaalde resultaten opleveren. Tot je
zo moe wordt van het zoeken naar dingen en op plaatsen die je steeds hetzelfde beperkende plaatje opleveren dat niet écht werkt, dat je op een gegeven moment verzucht ‘het moet toch ook anders kunnen’. En dan ben je bereid om ook werkelijk naar andere invalshoeken op zoek te gaan dan die die je tot nu toe logisch en vertrouwd leken.
Tot dat moment zie je de zaken vanuit je persoonlijkheid bezien precies tegenovergesteld aan die van je innerlijke Zelf. Je verkiest het voor jou vertrouwde ‘waarnemen’ boven wat je onbekend en weinig aantrekkelijk ‘bewustzijn’ toeschijnt. Je denkt waarschijnlijk dat wat je werkelijk zou zijn, je dat moet veroveren, eraan moet wennen en dat het vaag en zweverig is en niet ‘van deze wereld’. Gewoon omdat het buiten de controle van je
persoonlijkheid valt.
Vraag je af: wat ‘kost’ het me om te blijven vergeten, en ben ik bereid om die prijs te blijven betalen? Bijvoorbeeld heel praktisch: ik ontzeg mezelf innerlijke Rust om mijn gelijk te ervaren, is dat wat ik wérkelijk wil? Je bent ‘je gelijk krijgen’ als waardevol gaan zien, en je zal ook zelf moeten ontdekken dat het dat niet is om bereid te zijn om er iets anders voor in de plaats te willen ervaren. Dat is het niet-leuke aan het
proces, de rest is alleen maar prettig en heel vertrouwd.
Als je iets vergeten bent, heb je iets of iemand nodig die je vertelt wat je vergeten bent. Afgezien van het feit dat je op veel plaatsen en met veel verschillende invalshoeken kunt lezen wat en hoe, is de belangrijkste stap die je moet nemen om het in jezelf terug te vinden. Men kan je vertellen wát er is, maar je moet er zelf naar op zoek gaan en het in jezelf herontdekken. En wie beter dan je innerlijke Zelf weet hoe hij zichZelf
in jouw specifieke situatie kan terugvinden ;-) ?
|
