Uitstellen
Je persoonlijkheid is er vaak vreselijk goed in, uitstellen. Volgende week ga je beginnen met lijnen, op 1 januari stop je met roken, na de vakantie ga je echt sporten, twee keer per week zelfs enz. En uiteindelijk komt er in de meeste gevallen dan niets van terecht. Waarom doet je persoonlijkheid dit eigenlijk?
Je persoonlijkheid heeft bepaalde patronen ontwikkeld volgens het mechanisme waarnemen > oordelen/interpreteren > gevoel > gevoel vasthouden/kwijtraken, waarvan de uitkomst op de een of andere manier ‘succesvol’ voor hem zijn. Dus de ervaring van roken brengt je iets wat je prettiger bent gaan vinden dan het alternatief, hetzelfde geldt voor weinig bewegen, een bepaald eetpatroon en dergelijke.
Nu introduceert je persoonlijkheid door je voornemen weliswaar een ándere norm erbij, namelijk een waarin bijvoorbeeld ‘gezond eten’ een gewenste uitkomst zou geven – je weet door alle publicaties dat je daarmee ook best zou kunnen scoren. Maar wat hij daarbij niét regelt, is dat de réden waarom je het oude patroon hebt, verdwijnt. Dus eigenlijk introduceer je weliswaar een nieuwe norm,
maar is je behoefte aan het resultaat van de oude norm zeker niet verdwenen.
En omdat je met de oude norm weet wat je hebt, en de nieuwe norm doorgaans minder aantrekkelijk is – alleen al vanwege dat je er minder ervaring mee hebt, maar ook wat je ervoor moet doen c.q. laten – is uitstellen een aardig alternatief: je wilt wel, maar op deze manier hoef je het verwachte onplezierige gevoel nog even niet meteen te ervaren. Je motivatie is tegen die tijd doorgaans
aardig geslonken omdat de intensiteit van je interpretatie waarom je nu wél die ‘goede’ dingen zou moeten doen, alweer is afgezwakt. Het is dus wat later in de tijd eenvoudiger om je oorspronkelijke motivatie verder in kracht af te laten nemen, en van uitstel komt zo doorgaans haast automatisch afstel. Dat is uiteraard in het belang van je persoonlijkheid die een uitkomst ‘leuk’ voor je moet zien te regelen. Het schuldgevoel dat je door het afstel hebt, schuift hij doorgaans ook vrij snel weer uit
je bewustwording.
Uitstellen is een goed moment om je bewust te worden van de redenen waarom je persoonlijkheid de bestáánde patronen heeft en in stand houdt. Het gaat in zichzelf niet zozeer om het veranderen van zo’n patroon (doorgaans verruil je alleen de ene norm voor de andere), maar om je bewust te worden van je behoefte eraan en waarom je het creëert in de eerste plaats. Als je dat onder ogen ziet
en je persoonlijkheidsinvestering erin loslaat, verdwijnt je behoefte eraan vanzelf steeds verder en ontstaat er ruimte voor andere aspecten – je innerlijke Zelf vult die ruimte moeiteloos als je er niks anders voor in de plaats zet. En laat daarnaast je investering los in het idee dat een uitkomst altijd 'leuk' moet zijn.
| 
