Alleen?
Je persoonlijkheid denkt dat hij uiteindelijk helemaal alleen en solitair kan leven. Niet alleen mentaal, hij heeft niemand anders nodig, maar als het moet kan hij ook wel overleven in fysieke zin. Dat idee komt overeen met zijn oorsprong: je kan afgescheiden zijn. En het is ook wel handig om te kunnen bedenken dat je van niemand afhankelijk
hoeft te zijn, daarmee kan je mensen die je kwetsen buitensluiten, kan je weggaan uit een situatie als die je niet meer zint, hoef je geen problemen te hebben door te denken dat je een behoefte hebt en dat er dan vervolgens niemand is om die in te vullen. Enz. Maar het is wel leuker als hij niét alleen is en anderen hem waarderen natuurlijk.
Heb je je eigenlijk wel eens afgevraagd hoe je persoonlijkheid een contact met anderen ziet? Hij kijkt alleen naar de buitenkant, en interpreteert alles wat hij ziet en hoort en op andere manieren meekrijgt. Daar komt dan weer een oordeel uit: leuk, goed, interessant, noodzakelijk, onplezierig, vervelend, enz. met daaropvolgende gevoelens, en dat bepaalt voor een groot deel of hij
iemand nog wil zien, hoe hij het contact ervaart enz. Contacten volgens je persoonlijkheid gaan over het verzamelen van "lichamen" in relatie waarmee hij zich bij voorkeur goed kan voelen. Aantallen tellen, en ook de positieve oordelen die hij eraan kan hangen: hij is aantoonbaar geliefd en niet alleen!
Je innerlijke Zelf lijkt in niets op je persoonlijkheid, en heeft te maken met een niveau waarop je niet volledig afgescheiden bent van anderen. Je hebt met hen eenzelfde basis: een innerlijk Zelf, dat niet oordeelt, dat Is, en waar je weet dat wat je geeft aan anderen je aan jezelf geeft, en wat je anderen ontzegt, je jezelf ontzegt.
Een vorm van eenheid is verdraaid moeilijk te vinden als je je concentreert op afgescheidenheid (lichamen, woorden en andere uiterlijkheden), je zal dus wat anders moeten doen dan je gewend bent om daarmee in contact te komen. Omdat je innerlijke Zelf gaat over een niveau van niet-afgescheiden zijn van iedereen is het eigenlijk heel makkelijk, dan maakt het niet uit wie er voor je staat. Dus of het nou je moeder is, je nieuwe vriend, je baas, een winkeldief of de pompbediende.
Of je het met ze eens bent of een knallende ruzie aan het maken bent. Ieder van hen bied je op zijn eigen manier de mogelijkheid om eenheid te ervaren en te versterken. Laten we aannemen dat het met je moeder redelijk makkelijk is, met je nieuwe vriend een cadeautje, met je baas had je er niet eens over gedacht, een winkeldief sluit je liever uit, en de pompbediende kwam ook niet in je gedachten op.
Iedereen die je ontmoet bied je zo de mogelijkheid om de herinnering aan je innerlijke Zelf te vergroten. Dat je persoonlijkheid niet staat te juichen om dat te doen, komt onder anderen door al die gedachten en gevoelens waarvan hij het niet leuk zou vinden als anderen die te weten zouden komen (eh, wie is de veroorzaker daarvan ook alweer?). Ook zijn gevoel van zelfstandigheid komt daarmee aardig in de knel.
Er zullen allerlei mensen in je leven zijn die vele soorten rollen vervullen. Er zijn mensen die je vooral helpen bij het voorzien in wat je ziet als basisbehoeften. De een zorgt voor het geld dat je denkt nodig te hebben, een hoop anderen voor het eten en drinken en andere zaken die je koopt, je woning, vervoer en communicatiemogelijkheden. Veel anderen bieden je in allerlei rollen, uitdagingen om je eigen oordelen onder ogen te zien en ervoor te leren kiezen om die niet als
ultieme waarheid te zien, noch om ze te gebruiken om je af te sluiten voor die ander. Door hun afwijkende levensstijl of gedrag bijvoorbeeld, door hun normen en waarden, enz. Weer anderen zijn vooral comfortabele veilige havens waar je even op adem kunt komen. En jij vervult dit soort rollen ook weer bij anderen. Zo bied je elkaar steeds weer de mogelijkheid om te leren en te kiezen: persoonlijkheid/afgescheidenheid of innerlijk Zelf/eenheid.
Ook als je al heel veel onder ogen hebt gezien en hebt losgelaten, blijft die rol die je in elkaars leven speelt van wezenlijk belang, alleen dan hoef je niet meer zozeer te oefenen in loslaten, maar bieden andere mensen je de mogelijkheid om de intentie om vanuit je innerlijke Zelf te leven, steeds verder te versterken in jezelf en het daardoor ook makkelijker toegankelijk te maken voor hen.
|
