Opschrijven
In veel ‘oplossingen’ kom je het tegen, zelfs hier op deze site: opschrijven. Breng onder woorden wat je persoonlijkheid denkt en vindt door het aan papier toe te vertrouwen. Het is zo bekend, maar in de praktijk doe je het zo weinig. Waarom heeft je persoonlijkheid daar eigenlijk zo’n hekel aan?
Vermoedelijk omdat opschrijven betekent dat je er niet meer omheen kan wat hij werkelijk denkt. Je kunt iets honderd keer op een dag in je gedachten laten komen zonder iets op te schieten, gewoon door de vluchtigheid ervan dringt het niet tot je door.
En je kan het één keer opschrijven, en dan zie je eigenlijk meteen al min of meer dat het rammelt. Dat is gęnant, en daarom doet je persoonlijkheid dat bij voorkeur niet. Het ondermijnt hem, en geeft hem minder te doen. Maar dat is juist meteen de kracht van het mechanisme: je ziet onder ogen wat je wérkelijk denkt, en alleen al daardoor geloof je er al een stuk minder in. Zonder alternatief laat je dat nogal kwetsbaar en met een gevoel
van 'fout' of 'falen' achter; als je snapt dat juist door het loslaten van de energie die je persoonlijkheid in het in stand houden ervan investeert automatisch ruimte vrij komt voor je innerlijke Zelf, zie je er het voordeel makkelijker van.
Op deze site wordt dat effect bovendien nog versterkt door te stellen: verscheur maar meteen nadat je ermee klaar bent het papier waarop je alles hebt opgeschreven, want daar vind je je werkelijke oplossing niet in (dat zijn immers de invalshoeken van je persoonlijkheid, en je wist al zeker dat je er op die manier niet uit kwam), alleen je bent het wel ‘kwijt’ als rondzingende gedachten: je hebt er aandacht aan gegeven, en dat is eigenlijk
genoeg voor je persoonlijkheid, de ‘spanning’ van de gedachte is er daarmee zo goed als af. Je innerlijke Zelf vult dan vanzelf de ruimte op die daardoor vrij komt.
| 
