Als je ontevreden bent over je lichaam
Of het nou komt door ziekte, of omdat je ouder of grijzer wordt, omdat je dikker of dunner bent dan de norm, omdat je dingen hebt op plaatsen waar je ze liever niet zou zien (haargroei, bultjes, vlekjes, rimpels enz.), dingen niet hebt op plaatsen waar je het wel zou moeten hebben (haar, iets wat te groot/te klein is of ontbreekt) kortom, als je niet voldoet aan “het schoonheidsideaal”, dan heeft je persoonlijkheid een ideale bron voor continue en gegarandeerde aandacht.
Je voldoet niet aan “het plaatje” dus er is iets erg mis met jou en dat komt ook nooit meer goed. En nu kan hij overal gaan zoeken om dat nog een beetje werkbaar te maken voor je. En ondertussen hevig ontevreden te zijn, want omdat het aan je lichaam zit en niet te veranderen lijkt, lijkt het label ook permanent en onoverkomelijk, en je sjouwt het overal mee naar toe, alleen al omdat je lijf ook meegaat. Kijk maar eens hoe veel tijd en hoe vaak het in je gedachten is en hoe je
je ervaringen erdoor laat kleuren.
Voldoen aan de norm lijkt een soort veiligheid te brengen, want je weet maar al te goed uit eigen ervaring hoe je persoonlijkheid oordeelt over anderen en wat hij vindt van mensen die niet aan bepaalde normen voldoen. Dus meen je ook te weten hoe anderen nu over jou denken. Je persoonlijkheid wil dit principe graag in stand houden, want dat levert hem handen vol werk op. Oordelen is immers zijn werkterrein.
Wat je persoonlijkheid in dit geval doet, is iets aan lichamen gebruiken om jezelf of iemand anders te veroordelen. Wat hij daarbij voor het gemak over het hoofd ziet, is dat je lichaam niet “jij” is, maar alleen een stuk gereedschap dat je gebruikt. Alleen, in deze maatschappij ligt zoveel nadruk op lichamen dat het verdraaid moeilijk is om te geloven dat het in wezen niét interessant is hoe het eruit ziet. Je kan er zelf voor kiezen om lichamen simpelweg niet meer te gebruiken
om te oordelen.
Als je alleen kijkt naar lichamen kan je haast niet anders dan waarnemen > oordelen/interpreteren en er iets van vinden. Daar vind je dus ook nooit een oplossing, want aan "de norm" zal het nooit helemaal voldoen, de norm is bovendien niet universeel, vaag en onhaalbaar, en je lichaam verandert nooit zo dat het "eraan" kan voldoen. En toch: een norm is alleen een bedenksel, een persoonlijkheidstool en niet interessant in zichzelf. Je
ouders hebben andere normen dan je broers en die weer andere dan je kinderen, enz. Je kan ervoor kiezen om normen niet steeds waar te willen maken, niet langer te geloven dat het je iets kan brengen.
Het is een issue zo lang als jij er zelf mee zit. Dan krijg je er opmerkingen over van anderen, misschien word je er zelfs mee gepest, enz. Je persoonlijkheid denkt dat als de anderen ophouden met er opmerkingen over te maken, het dan is opgelost. En toch zal je merken dat juist het omgekeerde waar is: als jij het voor jezelf hebt losgelaten, dan is het voor anderen ook geen item
meer.
Je persoonlijkheid heeft geen oplossingen voor de vervelende blikken, opmerkingen en pesterijen, en dat vindt hij het vervelend, hij kan nu niet meer voor je verstoppen dat hij niet alles kan oplossen. Het enige wat hij kan is hopen of er proberen om van de symptomen af te komen, en/of ervoor te zorgen dat anderen het niet zien, en dan krijg je dus verkrampte oplossingen als rare lichaamshoudingen, verhullende kleding, niet meer buiten komen enz.
Aan de andere kant gebruikt hij het ook als een makkelijk automatisme om de schuld te geven aan deze imperfecties als iets niet even gaat zoals hij zou willen. "Het komt omdat dit of dat niet goed aan me is ....".
Kortom, binnen de mechanismen van je persoonlijkheid kan je hier nog wel een tijdje mee bezig zijn, maar vrolijk word je er niet van. Stop dus met te geloven dat dit een waarheid in zichzelf is, en maak ruimte voor je innerlijke Zelf.
Heb je wel eens mensen meegemaakt die een grote indruk op je hebben gemaakt? Die maken die indruk op je vanwege wie ze zijn, niet hoe ze eruit zien. Je “voelt” dan iets, en op de een of andere manier maakt dat al het andere gewoon niet interessant meer. Dat komt omdat die mensen op de een of andere manier begrepen hebben dat je lichaam niet het doel is van je leven, maar dat je innerlijke Zelf je werkelijke inspiratiebron is, en het niveau waarop je werkelijk contact
maakt met anderen: voorbij oordelen en interpretaties. Daarover kan je elders op de site meer lezen. Kijk ook even bij de column uiterlijk en uitstraling.
|
