Over fout, ondermijnen en afwijzen
Je persoonlijkheid ziet zichzelf als de auteur van jouw leven en wereldbeeld. Naar zijn idee heeft hij én zichzelf gemaakt, én een beeld over hoe de wereld zou moeten zijn dat bij hem past. Als handige vuistregel kan je bovendien aanhouden: wat na interpretatie door dit filter als uitkomst ‘goed’ heeft, schrijft je persoonlijkheid graag op de een of andere manier aan zichzelf toe, en alles wat onplezierig of dergelijk krijgt, wordt bij voorkeur handig
weggeprojecteerd op anderen en die krijgt daarmee het label ‘fout’, wat zoveel wil zeggen als: voldoet niet aan jouw plaatje en dient dat ‘dus’ bij te stellen.
Als auteur van je eigen ‘hoe moet het’ editie, heb je ook te maken met mensen die zich daar - bewust of niet - niet aan houden. En omdat jij jouw regels als waarheden in zichzelf bent gaan zien, zie je afwijking ervan dan ook als een regelrechte aanval op de autoriteit van waaruit jij jouw wereldbeeld hebt opgebouwd. En dat ervaart je persoonlijkheid als ondermijning, een niet-erkennen van het door hem zo zorgvuldig opgebouwde wereldbeeld en daarmee een afwijzing van hemzelf. Dat je zelf vermoedelijk alleen het irritatie-deel van dit proces herkent, doet er niets aan
af dat daar dit proces aan vooraf is gegaan, al heb je dat behoorlijk uit je bewustzijn gedrongen.
Een praktisch voorbeeld: iemand kriebelt op zijn hoofd. Jouw persoonlijkheid heeft in zijn ‘hoe moet het’ editie gesteld, dat kriebelen niet gezien moet worden. Die ander ondermijnt dus op dat moment de autoriteit van jouw persoonlijkheid op het gebied van kriebelen. Want dat mag niet zo maar, en die ander doet dat toch. Resultaat van zo’n interpretatie is doorgaans tenminste een gevoel
van irritatie. En als handige oplossing om daarmee om te gaan: een verwijt aan het adres van de ander. Op die manier blijft immers jouw eigen wereldbeeld overeind en word je niet ontdekt als veroorzaker van je eigen gevoelens.
Ga voor je zelf maar eens na hoe dat bij jou zit voor andere voorbeelden als: kritiek, gedrag van kinderen, de radio van de buren, afspraken nakomen, enz.
Een behoorlijk onbekend aspect hiervan, is dat je persoonlijkheid ook alles van je innerlijke Zelf ziet als ondermijning van hem, want dat komt immers niet in zijn eigen ‘hoe moet het-editie’ voor. Mede daarom is bewustwording, zeker in het begin, vaak zo’n moeizaam proces: je ziet je Zelf als ondermijner van wat je denkt dat ‘jij’ bent, en haalt er na elke ervaring met je Zelf je standaard
verdedigingsmechanismen voor van stal.
Dit proces gebeurt heel wat keren op een dag, en daarom heb je jezelf vermoedelijk geleerd om het zo veel mogelijk weg te moffelen als proces. Al is de werkelijke oplossing voor dit geheel even simpel als voor de hand liggend: kies ervoor om te stoppen met de auteur van ‘jezelf’ en een eigen wereldbeeld te
willen zijn. Niet door wegstoppen of onderdrukken, maar door bewust worden wat je aan het doen bent, en loslaten. Je innerlijke Zelf vult vanzelf de ruimte op die je daardoor vrij maakt, en dat levert je véél plezieriger ervaringen op! En dat kan je heel praktisch in stapjes doen, elke situatie waarin je ervoor kiest om je ervan bewust te worden en dat te willen veranderen ten gunste van je Zelf is er één.
|
