Een wereld zonder normen en waarden
Omdat je jezelf geleerd hebt om je originele gevoelens met een ongelooflijke snelheid te vergoelijken, geloof je haast zelf dat je inderdaad een volwassen, redelijk persoon bent. Je kunt immers zaken overzien, in perspectief zetten, je ergens overheen zetten, slaat er niet op los, enz. Wat je daarmee eigenlijk zegt, is dat je jezelf hebt geleerd om een hoop energie te steken in het fatsoeneren van een oorspronkelijke reactie die blijkbaar
ongewenst is. Je persoonlijkheid is vrijwel nooit zo’n positieve interpretator. Hij ergert zich, keurt zaken af, vindt anderen minder goed, enz. en dat levert inderdaad geen rooskleurig beeld op.
Het is veel efficiënter om te kijken naar de oorsprong van die gevoelens en daaraan te werken, dan hoef je ook geen energie te steken in het naderhand fatsoeneren. En de oorsprong is, dat je een aantal normen en waarden hebt gekozen waar je elke waarneming tegen houdt en interpreteert. Voldoet iets daar niet aan, dan roept dat spanning op in jezelf.
Je persoonlijkheid vindt een wereld zonder normen en waarden bedreigend, omdat hij dan denkt dat dat leidt tot losbandigheid, agressie, egoïsme enz. Dat zou misschien ook wel waar zijn als je persoonlijkheid zich ongecensureerd zou uitleven op basis van zijn oorspronkelijke interpretaties. Wat hij je voor het gemak even laat
vergeten, is dat als je je persoonlijkheid ontkracht, je interpretaties dan ook weg zijn, en dat er dus ook geen ontstaan is van gevoelens van woede, angst, kwaadheid enz. En als mensen functioneren vanuit innerlijke rust, eigen verantwoordelijkheid voor gevoelens, en inspiratie lijkt mij dat persoonlijk niet echt een vreselijk losgeslagen bende.
|
