Je hoéft er niks van te vinden
Je bent zo grootgebracht met het idee dat het belangrijk is dat je een mening hebt over van alles en nog wat, dat je er niet eens meer bij stilstaat dat het ook anders kan zijn. We spelen het spelletje wel met elkaar en vragen hevig naar elkaars mening, maar dat maakt het nog niet tot een waarheid in zichzelf. De wereld draait best door zonder dat jij een mening over van alles en nog wat hebt. Sterker
nog, de kans is groot dat het dan een stuk leuker wordt, want een mening is een beperkend filter op de werkelijkheid wat je niet alleen voor jezelf waarmaakt, maar waar je persoonlijkheid zich ook nog eens mee identificeert , waardoor het “logisch” is om die standpunten te verdedigen, aanvallen erop als aanvallen op jezelf te zien, enz.
Vanuit de insteek van je persoonlijkheid bezien, kan hij allerlei argumenten bedenken waarom binnen zijn wereldbeeld een mening nodig en zelfs noodzakelijk is. Alleen, wat hij daarbij doet is: eerst een wereldbeeld maken met schijnbare wetmatigheden en noodzakelijkheden, en dan stellen dat omdát hij dat heeft gedaan, die ingrediënten ook nodig zijn. Dat is gewoon de omgekeerde wereld. Eerst was er geen
persoonlijkheid, toen heeft je persoonlijkheid zich opgebouwd, maar wat je kan opbouwen kan je ook weer loslaten en je zo weer bewust worden hoe het is als je dat hele beperkende filter niét meer toepast.
Een werkelijk andere invalshoek kan je dan ook alleen vinden als je niét door de filters, normen en waarden van je persoonlijkheid kijkt. En een opmerking tegenover jezelf dat je ergens niks van hoeft te vinden, introduceert die alternatieve insteek. Je persoonlijkheid kan hier niet mee omgaan, en je moet dus op zoek naar “iets anders” in jezelf (of terugkeren naar de insteek van je persoonlijkheid, die
je daardoor weer versterkt). Je kan dit zelfs in de kleinste situaties doen, bijvoorbeeld als je naar iets in je kamer kijkt en er iets van vindt. Maar ook in grotere ervaringen en situaties.
Hier zijn nog een aantal soortgelijke varianten op dit thema:
- ik weet niet wat dit werkelijk betekent
- ik weet niet wat ik hier werkelijk kom doen
- ik weet niet wat ik hier werkelijk van vind
- enz.
Op deze manier zaag je op elegante wijze aan de fundamenten van je persoonlijkheid. Ja, je persoonlijkheid heeft een heel verhaal bij deze situatie. Maar jij bent niet je persoonlijkheid en jíj weet niet wat het werkelijk betekent, en die betekenis kan je ook niet van je persoonlijkheid krijgen. Dat betekent automatisch ook dat je naar iets anders in jezelf op zoek moet om het antwoord te vinden op deze
vraag. En het antwoord is altijd een vorm van een andere ervaring van het geheel.
Je zal ook merken dat als je zelf steeds minder behoefte hebt aan het entertainen van het spelletje “meningen”, mensen je ook steeds minder expliciet ernaar zullen vragen. Dit in tegenstelling tot wat je persoonlijkheid je wil laten geloven, die stelt dat als je geen mening hebt, je niet meer kunt functioneren en hier “dus” maar helemaal niet aan moet beginnen.
| 
