Jij bent niet je lichaam
De identificatie met je lichaam gebeurt via je persoonlijkheid. Je ervaart zijn activiteit in de vorm van gedachten in je hoofd, en zijn redenatie is dan ook dat je omdát hij zich ermee identificeert, een lichaam bent. Je innerlijke Zelf beschrijf ik als een niet direct aan een plaats in je lichaam toe te wijzen ervaring. Wie
en wat ben je dan werkelijk?
Een identificatie met een lichaam is voor je persoonlijkheid de ultieme manier om zijn basis, afgescheiden kunnen zijn van anderen, verder vorm te geven. Dat begint met het in zijn optiek “overtuigende” bewijs dat je lichaam je door zijn vorm automatisch afscheidt van anderen. En omdat je dat moeilijk ter discussie kunt stellen
omdat het “klopt” volgens de zintuigen van je lichaam waarmee je het waarneemt, is de weg nu vrij om er allerlei andere zaken op te projecteren. Zoals behoeften, wetmatigheden, wat je moet voelen als er iets gebeurt, wat er nodig is om gezond te zijn, hoe het eruit moet zien, enz.
Als je persoonlijkheid je lichaam gebruikt, dan zal hij het om te beginnen gebruiken om een zelfbeeld te creëren. Dus uiterlijk is dan bijvoorbeeld een issue. Maar het moet dan ook overleven, dus zaken als gezondheid, veiligheid e.d. worden dan ook interessant. Het is een dankbare bron voor ontelbare leefregels, geboden, do’s,
don’ts, angsten, kwetsbaarheid. Het is zo simpel om je via je lichaam angst of een schuldgevoel te bezorgen, je faalt altijd wel op een aantal van die punten. En je persoonlijkheid kan dan weer als reddende engel optreden.
Laten we deze cirkel eens proberen te doorbreken. Wat als je lichaam een in zichzelf neutraal stuk gereedschap was. Gereedschap leidt geen eigen leven, maar wordt bediend door iets of iemand. Zoals altijd heb je twee mogelijkheden, wie bedient het en waarvoor gebruikt die het. Als je je persoonlijkheid het laat bedienen, wordt
het gebruikt om je te laten blijven denken dat je een beperkt en afgescheiden lichaam bent en dat idee te vervolmaken. Als je het door je innerlijke Zelf laat gebruiken, wordt het gebruikt om daarvan los te komen.
Je persoonlijkheid is goed in het omkeren van oorzaak en gevolg. Hij laat je denken dat er een behoefte ontstaat in je lichaam, bv. trek in een sigaret, waar je aan moet voldoen. Overweeg eens wat het zou betekenen als die behoefte door je persoonlijkheid zou zijn geïntroduceerd en dat je lichaam alleen keurig de bijbehorende
signalen afgeeft.
Als dit geldt voor trek, waarom zou het dan niet ook gelden voor lichamelijke ongemakken? Waarom zou die pijn in je rug of hoofd niét eerst ontstaan zijn in je gedachten en daarna op je lichaam geprojecteerd? Het idee is moeilijk te accepteren omdat je je niet kan voorstellen dat je jezelf pijn zou willen doen. Aan de andere
kant is een lichaam met een eigen leven een handige manier om een eigen verantwoordelijkheid in het geheel te ontlopen. En ziek zijn en pijn zijn vervelend, en daar kan je persoonlijkheid dan met hoge prioriteit oplossingen voor te gaan zoeken, vrijwel al je aandacht op richten, en zo de eigenlijke aanleiding niet onder ogen te hoeven zien. In een andere column heb ik meer geschreven over ziekte als verdediging bij persoonlijke bewustwording, en in allerlei andere columns zie je dat deze gedachtegang
toch best in lijn is met je persoonlijkheid. Het is een van de meer extreme manieren van je persoonlijkheid om te protesteren tegen terrein dat hij heeft verloren, en op die manier te proberen je weer voor hem te winnen.
Je persoonlijkheid beperkt in dat soort situaties ook sterk je waarneming. In het klein kan je dat al zien bij het ontstaan van trek in iets. Let maar eens op, het lijkt wel of een deel van je waarneming wordt afgeblokt zodat alles in je zich focust op het voorzien in die behoefte. En als je dat hebt gedaan, dán ga je je vervolgens
min of meer schuldig lopen voelen, en pas dán komen alle ruimschoots bekende argumenten waarom je dat zou moeten ervaren vol in je bewustzijn én ga je er weer op in, tot dat moment lijken ze wel niet te gelden.
Als je je hier meer van bewust wordt, is dat trouwens wel erg vervelend voor je persoonlijkheid, want een belangrijke mogelijkheid om de balans weer in zijn voordeel te doen omslaan wordt daarmee ondergraven. Sta er dan ook niet van te kijken als dat leidt tot soms hevige reacties als schuldgevoelens, onbegrip en zo, in een
ultieme poging om het tij van je bewustwording te proberen te keren. Stel jezelf ook gerust, het gaat niet om het uitdelen van verwijten of een schuldvraag, maar om je bewust te worden van het principe dat eraan ten grondslag ligt. Dat je er nog niet aan toe bent om dat principe nooit meer toe te passen is minder interessant, dat komt vanzelf, vermoedelijk in stapjes.
Je persoonlijkheid zoekt graag “oorzaken” bij iets anders, zoals het toedichten van verslavende of vernietigende werking aan een stof. En toch: de een wordt ziek van roken, de ander niet. De een geneest van een ziekte, soms wonderbaarlijk, de ander niet. De een wordt dik van niks, de ander kan alles eten. Willekeur, uitzonderlijk
of wellicht toch minder onverklaarbaar dan je persoonlijkheid je zou willen doen geloven? Je persoonlijkheid heeft een geloofssysteem gebaseerd op gemiddelden en dat als normaal geaccepteerd, uitzonderingen zijn daarin acceptabel zonder het geloofssysteem onderuit te hoeven halen. Maar iets wat universeel waar is, is altijd waar. En als er maar één iemand demonstreert dat het geen waarheid in zichzelf is, is het geen universele wet meer. Alleen: daarmee valt je persoonlijkheid direct door de mand,
en dat roept dus forse tegenreactie op.
Je kunt je oefenen om je bewust te worden van de manier waarop je persoonlijkheid je lichaam gebruikt. Vraag je gewoon regelmatig af: waar gebruik ik op dit moment mijn lichaam voor? Om een persoonlijkheidsidee vorm te geven, of om me daarvan juist bewust te worden en het los te laten. Bedenk dat dit zo’n ingrijpend ander idee
is dan wat je persoonlijkheid tot nu toe entertainde, dat het je vermoedelijk de nodige tijd zal kosten om dit werkelijk in jezelf toe te laten.
Heb je een issue rondom je lichaam, doe dan wat je denkt dat je moet doen op het fysieke vlak, maar word je ook bewust welk persoonlijkheidsdoel ermee gediend wordt. En geloof niet meer dat dat een waarheid in zichzelf is. Het is niet “fout” om je lichaam voor persoonlijkheidsdoelen te gebruiken, afgezien van het feit dat “fout”
een oordeel is, is dit nou eenmaal wat persoonlijkheden doen. Het gaat er niet om om dit soort ervaringen te voorkomen, maar om ze te gebruiken voor bewustwording. Je kunt het leren zien voor wat het is, zien dat het je niet brengt waar je werkelijk naar op zoek bent, en het alternatief in je bewustzijn toelaten.
|
