Na de diagnose
Een diagnose is een soort van vaststelling wat er aan de hand is. Er is van alles bekeken en onderzocht, bepaalde mogelijkheden zijn uitgesloten, en iemand zegt “nou, dit is er volgens mij aan de hand”. Dat kan variëren van je lichaam tot je auto, maar in deze column wordt je lichaam behandeld. Voordat er een diagnose is, is er vaak eerst weerstand om überhaupt te laten kijken of er iets aan de hand
is. Je persoonlijkheid vindt dat niet leuk, omdat ziek zijn naar zijn idee toch iets met fout te maken heeft, en dat heeft hij liever niet breed uitgemeten.
Maar goed, het wordt te dol, de symptomen of je angst voor wat er aan de hand zou kunnen zijn wordt te groot en je laat ernaar kijken. Gestudeerde mensen, analyses en indrukwekkende apparatuur komen eraan te pas. Je persoonlijkheid wil graag grip hebben op de werkelijkheid, dus die vindt een diagnose uiteindelijk wel erg prettig, zeker als die zo overtuigend serieus tot stand komt. De onzekerheden
zijn voor hem weg, en er kan mee gewerkt worden: activiteit is mogelijk, en dat is zijn specialisme. (Het lijkt soms wel of je niet kunt beginnen met genezen voordat iemand officieel heeft vastgesteld wat je mankeert). Maar goed, je persoonlijkheid gaat dus aan de slag. Te beginnen met het oproepen van angst, want iets wat aan je lichaam mankeert is toch nooit leuk, en je kunt er niet aan ontsnappen. Vervolgens is er dus iets aantoonbaar met je mis, en
kan eraan gewerkt gaan worden om dat op te lossen. Medicijnen, artsen, operaties, therapeuten, een heel circuit staat voor je klaar om dat wat er “mis” met je is te repareren. De omgeving wordt uitvoerig geïnformeerd over je voortgang en houdt als het goed is rekening met het feit dat je nu niet alles meer kunt, of in elk geval heel flink bent, je moet er zelf regelmatig aandacht aan geven in de vorm van een pil, oefening, bezoek of iets dergelijks. Kortom, je persoonlijkheid heeft het tot realiteit
gemaakt en lijft het in.
Op die manier versterk je continu het geloof dat er iets mis met je is als je niet uitkijkt, zeker als het niet zo makkelijk te repareren is, of als het iets is “waar je mee moet leren leven”. Je persoonlijkheid geeft het “woord”, de diagnose, een grote macht over je beleving. Het is als een soort continue herhaling in je hoofd: ik heb …. (en vul het woord zelf maar in). Vaak gevolgd door iets als
“het is nog niet weg, dus dat is niet goed”. Daarmee een soort mantra herhalend, als een rechtvaardiging van iets. En voor je er erg in hebt, “ben” je die ziekte. En is ook elke hoop op een genezing buiten het normale proces om zo'n beetje verkeken.
Het herhalen van wat je hebt, roept ook een enorme lijst op met informatie die je inmiddels over die ziekte hebt, want er is niks waar je tegenwoordig niet uitgebreid over kunt lezen. Je persoonlijkheid is bovendien vaak een enthousiast vertolker van het “worst case scenario”, daar word je dus ook niet vrolijker van. Er lijkt dus haast geen ontkomen aan: dit heb je, en je gaat nu continu checken
of je wel een “goede” lijder aan die ziekte bent. Verloopt alles wel volgens plan? Moet ergens worden bijgestuurd of ingegrepen? Daarmee krijg je dus een vreemde manier om iets wat je persoonlijkheid eigenlijk als fout of zwak ziet, toch weer om te buigen in iets waar hij goed in kan zijn.
Wat is dan je alternatief? Op zich is de toestand van je lichaam neutraal, en hangt het ervan af hoe je het ervaart en of je er een betekenis aan geeft: door de ogen van je persoonlijkheid of die van je innerlijke Zelf. Wil je ervan leren dat je een lichaam bent, dat een eigen leven lijkt te leiden. Of wil je ervan leren dat het een op zich neutraal stuk gereedschap is van jezelf. Als dat laatste
je keuze is, lees dan bijvoorbeeld eens wat andere columns over je lichaam op deze site. En herinner je dat fysieke symptomen door je persoonlijkheid gebruikt worden voor het het verplaatsen van je aandacht van iets indringends wat je niet kloppend of veilig genoeg kunt krijgen in je leven, naar iets anders waar je je aandacht op kunt richten. Helaas kan ik niet eufemistisch zeggen dat je dat onbewust doet, je persoonlijkheid weet dat wel degelijk, hij zal het alleen voor je proberen te verbergen,
want het is een soort van persoonlijk falen van hem. Het is niet fout dat hij dat doet, het is wat persoonlijkheden doen. Het gaat dus niet om een “schuldvraag” en of je dat had kunnen voorkomen. Het is nu eenmaal zo, het vervult op dit moment een functie voor jou die zinvol is. Misschien ben je er ook nog niet aan toe om ziekte als veilige haven op te geven, en ook daar is niks mis mee. Dat komt vanzelf wel als je eraan toe bent.
Maar ben je er wel aan toe, stop dan om dat verder te blijven geloven, en ga naast je lichamelijke herstel, aan de slag met bewustwording wat er nu eigenlijk echt aan de hand is, wat je persoonlijkheid niet kloppend krijgt. Een makkelijke insteek om mee te beginnen is om te kijken wat je nu niet hoeft te doen of ervaren doordat je dit hebt, of welke gevoelens van veiligheid of in controle zijn je
nu juist weer wel ervaart. Sta er niet gek van te kijken als dat niet zo makkelijk boven water komt, of als je weerstand voelt om daarnaar op zoek te gaan, want je persoonlijkheid heeft het niet voor niks zo ver weg gestopt en je aandacht afgeleid, het is iets wat blijkbaar erg vervelend of beangstigend voor je is om zo maar onder ogen te zien. En ga ook eens op zoek naar ervaringen van mensen die door een ernstige ziekte heen zijn gegaan en de inzichten die ze daarbij hebben opgedaan. Genezen is
niet het doel van ziekte (dat is de gewenste oplossing van je persoonlijkheid voor het "falen" van je lijf), bewustwording wel (de situatie leren zien door de ogen van je innerlijke Zelf).
|
