Miskraam of niet zwanger kunnen worden
Als het idee aan een nieuw leven ontstaat, open je jezelf als het ware voor nieuwe mogelijkheden. Er is een letterlijk blijde verwachting, zelfs nog voor je zwanger bent. Je stopt met voorbehoedsmiddelen, en wacht hoopvol wat er gebeurt. Immers, je hebt die middelen gebruikt om niét zwanger te worden, dus het stoppen ermee impliceert voor je persoonlijkheid automatisch de verwachting dat
je dat nu wel (meteen eigenlijk) zwanger wordt. Elke maand is er een checkpoint om te zien “of het al gelukt is”, met alle verwachting van dien en teleurstelling als het niet is gelukt.
Het idee van een gewenste zwangerschap gaat in het begin doorgaans gepaard met een lichtheid en vrolijkheid, waarin je op de een of andere manier een puurheid en warmte ervaart die boven die van je persoonlijkheid uitstijgt. Je associeert dit gevoel met de komst van nieuw leven, en omdat die intentie je persoonlijke afgescheidenheid overstijgt, maakt het het makkelijker om hierdoor je
innerlijke Zelf meer te ervaren.
Je persoonlijkheid snapt ergens wel dat “nieuw leven” niet af te dwingen is, maar hij zal toch zoveel mogelijk in het werk stellen om dat onder zijn beheersing te houden. Hij maakt niet alleen je verwachtingen, maar levert ook de bijbehorende teleurstellingen als het niet gaat zoals hij zich dat had voorgesteld. Vervolgens probeert hij dat dan weer te beheersen door ideeën te introduceren
over verklaringen waarom iets niet lukt, waarom het mis ging, maar hij levert ook ongrijpbare gevoelens van diepe afwijzing door “iets”, verlies, er is iets mis met je, enz.
Als tegenstelling met het uiterst prettige gevoel van je innerlijke Zelf komt dat verschil rauw over. Maar omdat het aannemelijk is dat je niet wist dat die ervaring gevoed werd door je innerlijke Zelf, zet je geen vraagtekens bij het verlies van die gevoelens wanneer er iets mis gaat met je zwangerschap of verwachtingen. Die vervelende gevoelens worden nog eens versterkt omdat je persoonlijkheid
min of meer moet toegeven dat hij op dit moment zijn illusie van beheersing gewoon niet waar kan maken (al zal hij dat wel zoveel mogelijk proberen via medische circuits, artikelen, boeken, voeding enz.). Dat gaat doorgaans met het nodige gemopper, irritatie en depressie gepaard (kijk ook eens bij de column over vrije wil).
Als een succesvolle zwangerschap te lang uitblijft, neemt je persoonlijkheid dan ook steeds meer bezit van dit hele proces, en vermindert de ruimte voor de herinnering aan je innerlijke Zelf in het geheel met sprongen. Voor je er erg in hebt, verwordt het tot de technische prestatie van het al dan niet een leven voortbrengen omdat je persoonlijkheid vindt dat het nu tijd is om zwanger
te worden.
De gedachte aan nieuw leven kan je herinneren aan een ervaring waarin je meer een bent met anderen dan blijkt uit het beperkte wereldbeeld van je persoonlijkheid. Het cadeautje dat een nieuw leven dat niet wil komen of vroeg wordt afgebroken je kan brengen is bijvoorbeeld intense bewustwording van en ervaring met een ander stuk van jezelf dan je persoonlijkheid. Immers, zo lang als je
hoopte c.q. je ervan bewust was dat dit leven groeide, merkte je een vergrote herinnering aan je innerlijke Zelf. Het fysieke lichaampje inspireerde deze herinnering, maar de ervaring heb je zelf bewerkstelligd door je open te stellen. Het wegvallen van de verwachting of het fysieke lichaampje nodigt je uit om deze ervaring, waarvan je nu weet dat het bestaat, op eigen kracht via jezelf te herinneren.
Bij een succesvolle zwangerschap lijkt de herinnering aan deze inspiratie van jullie innerlijke Zelf ook de basis voor de onvoorwaardelijke acceptatie die een ouder kan hebben voor een kind, waarbij de ouder voorbij kan kijken aan alle “fouten” (lees: persoonlijkheidsinterpretaties) en toch diep van het kind kan houden, iets wat je bij het kind van een ander waarbij je persoonlijkheid
een grotere rol speelt, vaak veel moeilijker is.
|
