Je lichaam in het juiste perspectief
Volgens je persoonlijkheid zit het ongeveer als volgt in elkaar: je bent een lichaam, en daarbij is er ook nog zoiets als ‘gedachten’ waarmee je met elkaar een ik-gevoel creëert. Over ‘ziel’ of dergelijke heb je wel gehoord, maar dat blijft een wat vaag begrip. Blijkbaar ‘ben’ je een lichaam. Vanuit dat perspectief bezien, ga je focussen op je lichaam en gaat daar invulling voor zoeken: wat kan je er allemaal mee, wat kan je erdoor ervaren en dergelijke.
Vanuit je persoonlijkheid bezien is dit best een logische redenering. Alleen: hij klopt niet, omdat je een wezenlijk aspect ‘vergeet’. Om je te realiseren hoe het werkelijk zit kan je dan ook niet ‘terug redeneren’, maar moet je beginnen vanaf ‘de andere kant’ om mee te nemen wat je vergeten bent:
Je mentale essentie, je innerlijke Zelf, is je natuurlijke staat van Zijn. Je probeert in deze wereld je te verbinden met een ánder soort essentie, namelijk materie in de vorm van een lichaam. Je doet dat door te focussen op dat lichaam en een stuk van je mentale capaciteit af te zonderen en te gebruiken om er van alles mee en rond omheen te bedenken en ervaren. Je gaat ervan uit dat het je zou moeten lukken om die twee totaal verschillende zaken succesvol te combineren,
en het feit dat je dat niet overtuigend lukt, zie je dan ook als een persoonlijke fout.
Op dat punt kan ik je meteen geruststellen: het kán gewoon niet, die twee essenties vallen niet met elkaar te combineren. Je oorspronkelijke staat van Zijn vergeet je niet voor niks, als je die eenmaal herontdekt, zie je dat ook vanzelf steeds duidelijker. En dus is dat wat zeurderige gevoel van de zaak niet goed kloppend krijgen in zichzelf logisch en kan je nu loslaten om maar te blijven proberen dat wél voor elkaar te krijgen. Je kán je niet ‘thuis’ voelen
in een lichaam, want het is ‘wezensvreemd’ ten opzichte van wat je werkelijk bent.
Je persoonlijkheid heeft er belang bij om een beeld van een apart lichaam met een soort eigen leven in stand te houden, dat is immers waar hij zich mee kan identificeren en wat hij tot zijn werkterrein heeft gemaakt en wat wezensvreemd is aan je innerlijke Zelf, zodat hij eenvoudig het idee kan blijven entertainen dat hij zelf het enige aspect van 'jou' is.
Je innerlijke Zelf weet dat je lichaam neutraal is, en zal het alleen als communicatiemiddel gebruiken, er dus niet allemaal dingen op projecteren of input van verwachten voor mentale processen. Dat in tegenstelling tot je persoonlijkheid, die het beeld creëert dat je lichaam je beleving kleurt c.q. bepaalt, ‘zo maar’ kan falen, behoeften kan hebben buiten jouw controle om enz. Vaak gebeurt vooral dat soort schijnbaar oncontroleerbare zaken als een soort tegenreactie
als je persoonlijkheid terrein dreigt te verliezen (door te leuke of minder leuke ervaringen) en hij geoordeeld heeft dat een tegenreactie ‘noodzakelijk’ is. (en een tegenreactie in een overigens neutraal lichaam kan niet anders zijn dan een onbalans, dus je hoeft je ook niet meer te verbazen over het onplezierige karakter daarvan)
Net als eigenlijk met alle andere persoonlijkheidsissues is het onder ogen zien van het juiste begin en je eigen aandeel erin, de kern van het verhaal bij zaken rondom je lichaam. Nu kan je immers zien dát je er zelf een aandeel in hebt, waarom je het doet, dat het je niet brengt wat je wilt, en er bewust voor kiezen om het los te laten. En net als met alle andere persoonlijkheidsissues is het doel van je persoonlijkheid je alleen te laten focussen op het oplossen en reageren
op de resultáten van het mechanisme waarnemen > oordelen/interpreteren > gevoel > gevoel kwijt proberen te raken.
Het is niet zozeer interessant waaróm je persoonlijkheid een bepaalde reactie kiest, het gaat erom dat je herkent dat het een keuze is, gericht op het in stand houden van zijn eigen invloed. Je persoonlijkheid kan namelijk alleen maar bestaan bij de gratie dat jij die gedachten steeds blijft herhalen, dus als je daarmee stopt, stop je ook het creëren van de effecten ervan.
Het gaat er ook niet om wat je een lichaam allemaal kunt laten doen en wat je via je lichaam allemaal kunt ervaren. Het gaat erom om te herkennen dat dat je in zichzelf niks brengt waar je werkelijk naar op zoek bent. Laat het gaandeweg een acceptabele gedachte voor je worden dat je eigenlijk geen wezenlijk doel voor je lichaam in zichzelf hebt, en dat je er daarom geen belangstelling meer voor hebt om daar via je persoonlijkheid invulling voor te zoeken. Vertrouw
er verder gerust op dat daarna je innerlijke Zelf je lichaam neutraal zal gebruiken voor communicatiedoeleinden.
| 
