|
inspireer jezelf
columns
▪ terug naar overzicht
dagelijkse teksten
oneliners
aanvullende info
bewust aan de slag
veelgestelde vragen
Judith Hamerlinck
services
online ontspannen
mobiel gebruik
e-boek of printen
site in het Engels
|
Omgaan met irritatie
Wat doet iemand die geďrriteerd is eigenlijk? Hij of zij is in een situatie die niet zo loopt als verwacht. Er is een verschil tussen een norm of verwachtingspatroon, en wat er werkelijk gebeurt. So far so good. Alleen, daar blijft het in dit geval niet bij. De persoonlijkheid van die persoon wil verandering brengen in die situatie, die duidelijk afwijkt van zijn normen en waarden of manier waarop hij dacht dat iets prettig of juist
zou zijn. En wel zo dat hij weer het idee heeft “in charge” te zijn, dat de wereld weer zijn of haar normen zo dicht mogelijk benadert.
Laten we eens een voorbeeld nemen: iemand peutert doodleuk in zijn neus. Jouw persoonlijkheid heeft geleerd dat dat niet netjes is. Je doet het zelf ook, daar niet van, maar als je het bij anderen ziet, dan is het fout. Als je diegene ongestraft daarmee weg zou laten komen, zou dat betekenen dat de norm van je persoonlijkheid die hij immers zelf door schade en schande heeft geleerd (vast wel een aantal opmerkingen over gehad in je
jeugd) door anderen straffeloos genegeerd kan worden. Daarmee zou de wereld van jouw persoonlijkheid verzwakken. Dus je zegt er doorgaans wat van, in de vorm van een opmerking of kwinkslag tegen de persoon zelf, of later tegen iemand anders. Want het simpele zien en veroordelen alleen van het in de neus peuteren roept een vorm van spanning in je op, en die spanning moet je weer kwijt zien te raken. Hij doet iets fout! En jij zal dat wel eens even vertellen!
Wat zou je als alternatieve benadering kunnen kiezen in zo’n geval? Begin met te herkennen dat jij zelf die irritatie veroorzaakt. Het is immers jouw norm, en jouw interpretatie van een situatie. En dat jij dus de enige bent die kan leren zoiets anders te benaderen. Je kunt bijvoorbeeld zeggen tegen jezelf: er is een andere manier om hiernaar te kijken, al weet ik niet welke. Immers, de benadering van je innerlijke Zelf lijkt in niets op die van je
persoonlijkheid. In neuzen peuteren is niet goed of slecht. Je kan iemand vertellen dat het doorgaans dit soort irritaties oproept bij persoonlijkheden, zodat die ander kan kiezen om daar al dan niet rekening mee te houden. Maar meer is het niet. Toch doen we vaak alsof het de wereld is. En vaak sluiten we iemand die ons lief is, door dat soort gemopper tijdelijk uit van onze directe gevoelssfeer, en heeft onze persoonlijkheid voor zijn idee wel enorm gelijk, maar is het er niet leuker op geworden.
|
