Huilen en troosten
Huilen: het lijkt vaak zo “zielig”. Maar wat is dat “zielig” dan eigenlijk? Dit gevoel is, zoals elk gevoel, een reactie van je persoonlijkheid, die in dit geval merkt dat een bepaalde situatie groter is dan hijzelf. Dat kan zijn omdat het buiten zijn controle valt, hij iets niet voor elkaar kan krijgen, maar bijvoorbeeld ook omdat de ervaring overweldigend is, of zo overduidelijk
“lief” is kan je vol schieten. Herinneringen aan een overleden partner bijvoorbeeld. Maar ook woede kan voor de nodige waterlanders zorgen, net zo goed als een romantisch einde aan een film.
Huilen is een manier (maar zeker niet de enige) om spanning die je persoonlijkheid opbouwt, kwijt te raken, dat is prima. Het gaat lekker direct, je hebt er alleen een zakdoek bij nodig, en als het even kan een begripvolle toehoorder. Alleen, als je persoonlijkheid deze ervaring voor zijn karretje spant, dan stelt hij dat het veroorzaakt wordt door verdriet, woede en dergelijke, en in
zijn licht bezien is een huilbui dan ook een uiting van onmacht en daar hangt zeker geen labeltje “leuk” aan. In die zin draagt een huilbui ook alleen maar bij aan het beeld van "zielig" en word je er weinig vrolijk van.
Er is ook een andere manier om naar huilen te kijken, en die komt vanuit het perspectief van je innerlijke Zelf. Van daaruit bezien, betekent elke stap waarin je persoonlijkheid iets moet loslaten, extra ruimte voor je innerlijke Zelf, en is het dus een welkome groeistap.
Je zou kunnen zeggen dat ieder mens een bepaalde “ruimte” kan behappen tussen je persoonlijkheid en een ervaring groter dan je persoonlijkheid, en als iets groter is dan die marge, dan wordt er gehuild. Dat is inderdaad een uiting van machteloosheid, maar vanuit dit perspectief gezien een welkome gelegenheid om te kiezen ten gunste van je innerlijke Zelf, en tegelijkertijd de onplezierige
gevoelens die dit keuzemoment met zich meebrengen, snel kwijt te raken.
De beste troost die je iemand kunt bieden die huilt, is dan ook om niet zozeer aandacht te geven aan de oorzaak (de interpretatie van diens persoonlijkheid) of het huilen te willen stoppen, maar om de ander de ruimte te geven om zijn tranen en verhalen de vrije loop te laten. Het gaat niet om het opnieuw "waar" maken van de interpretaties van degene die huilt, het gaat er juist om om dat
los te laten en op die manier mentale ruimte vrij te maken voor het innerlijke Zelf. Jouw voornaamste taak is dan ook om niet te geloven dat de verhalen en argumenten een waarheid in zichzelf zijn. Zonder dat je dat hoeft uit te spreken, herinner jij voor jezelf en de ander dat het alleen een interpretatie is, en dat dat de basisvergissing is. Het huilen zelf zorgt automatisch voor de nodige innerlijke schoonmaak. Je eigen manier om om te gaan met deze situatie biedt jou net zo goed mogelijkheden
voor bewustwording. Dus geniet na afloop allebei van het bevrijdende gevoel wat het heeft opgeleverd en de wetenschap dat er weer meer ruimte is gekomen voor het innerlijke Zelf.
|
