Allemaal in hetzelfde schuitje
Iedereen die hier rondloopt heeft ergens van binnen het gevoel dat hij de enige is die niet echt iets van dit leven lijkt te kunnen maken. Dat iedereen snapt hoe het moet, maar dat jij op de een of andere manier overgeslagen bent bij het uitreiken van het handboek daarvoor. Dat zou goed vervelend zijn, dus je probeert dat aan alle kanten te camoufleren. Er vooral ook niet over praten. En omdat we dat allemaal zo succesvol doen, zie
je het ook inderdaad niet bij iemand anders, want die kijkt wel uit om dat aan jou te laten merken!
Vervolgens heb je, net als alle anderen, heel wat manieren ontwikkeld om de onplezierige gevoelens die dat met zich meebrengt, weg te stoppen om ze maar niet te hoeven voelen. Want dat is verdraaid onplezierig, een soort constant gevoel van falen, hier niet mogen zijn, minder zijn dan iemand anders enz.
Je herkent ongetwijfeld een aantal in dit (niet volledige) rijtje: alcohol, drugs, eten, sport, tv, computer, roken, winkelen, werk, familie, vrienden, contacten, medicijnen, uiterlijk
Minder bekend maar net zo effectief zijn: schuldgevoel, anderen plezieren, perfectionisme, in controle zijn, succes, glamour, status, speciaal zijn, anderen de schuld geven, gelijk hebben, fouten zoeken.
En omdat het bedoeld is om je minder onplezierig te laten voelen dan door die basis-constatering, zal je persoonlijkheid geen gelegenheid voorbij laten gaan om iets uit dit rijtje te selecteren om je prettig te laten voelen zodra dat nodig mocht zijn. Je hoeft geen traditionele verslaafde te zijn om jezelf hierin te herkennen, elke behoefte volstaat.
We hebben het allemaal. Dat is een opluchting. Lees in ontstaan van je persoonlijkheid 1 en 2 meer over de basis hiervan. Wat kan je doen? Begin met te ontdekken dat je meer dan 1 mogelijkheid hebt om te reageren op die onplezierige gevoelens. Je kan ze inderdaad proberen te dempen, ervan weg te kijken of ze tijdelijk oplossen. Of je kan kiezen voor een andere bron van gevoelens: die van je innerlijke Zelf. Je innerlijke Zelf weet
dat er niks mis met je is, ook niet op dat fundamentele niveau.
Wat is er eigenlijk zo erg aan het onder ogen zien van je eigen pijn? Dat is dat diepe gevoel van “fout”, “er is iets vreselijk mis met me”. Bovendien geeft je persoonlijkheid die ervaringen van pijn het label mee van falen, van “begin van het einde”, wat ook een soort van waarheid is, want ernaar kijken en er vervolgens niet verder energie in steken, is het begin van het einde van de energie
die je steekt in de denkpatronen van je persoonlijkheid. Daarom heeft hij er ook zo’n weerstand tegen om eraan te beginnen. En toch, alle labels die je door je hele leven heen loslaat op situaties hebben allemaal dezelfde oorsprong: het verminderen van het gevoel van onwaardig zijn.
Wat zou je ervan vinden als dit waar zou blijken te zijn: jij bent het waard om te leven, ongeacht wat je doet, zegt, bent, meemaakt, laat, wie je kent enz.
|
