Iets niet in de hand hebben
Als je niet in charge bent van wat er gebeurt maar je beoordeelt datgene wat er gebeurt wel op een manier alsóf je het bent, dan is er altijd reden voor conflict in jezelf. Immers, wat er gebeurt zal niet alleen vermoedelijk behoorlijk afwijken van wat je persoonlijkheid als gewenst
voorstelt, bovendien lijkt het alsof iemand anders zeggenschap over jouw leven heeft, en dat is voor je persoonlijkheid doorgaans verdraaid vervelend (tenzij hij dat nu juist weer heeft geadopteerd als "veilig" omdat hij dan zelf niet ergens op aangesproken kan worden). Denk bijvoorbeeld maar eens aan situaties op je werk waarbij beslissingen van anderen gevolgen hebben voor jouw werk. Of in je privé-situatie, met je (ex)-echtgenoot of familie.
In dat geval heb je - zoals in alle situaties - in elk geval één keuze: hoe ervaar je wat er gebeurt. Je persoonlijkheid zal de situatie gebruiken om het vervelende gevoel van niét de bepaler van de gebeurtenissen te zijn, zoveel mogelijk kwijt te raken, door het te projecteren
op degene die hij ziet als de veroorzaker ervan en daar hardop of in gedachten een vorm van 'schuld' neer te leggen. Je persoonlijkheid komt dan ook geheid met interpretaties als “vervelend”, “ik zou het anders/beter gedaan hebben” en dergelijke. Ook het bekende ‘ik werk wel mee omdat jij dat zo nodig wilt' (en dan hopen dat het mislukt), het proces of de uitvoering ervan vertragen, of iets doen met een theatrale zucht, zijn aardige. Als alternatief (en als je daar de energie in wilt steken) kan
je ook nog dwars gaan liggen. In elk geval is alles er zo op gericht om je in deze voor je persoonlijkheid onplezierige situatie nog zoveel mogelijk macht en grip toe te kennen en de “schade” voor zijn zelfbeeld zoveel mogelijk te beperken.
Leuk wordt het er niet van, en het kost je ook een hoop energie: niet alleen moet je de weerstand oproepen in jezelf, maar die ook instandhouden en blijven voeden met allerlei input, en bovendien ook nog eens geschikte manieren bedenken om de ander zoveel mogelijk 'te straffen' voor zijn optreden, meestal bij voorkeur zonder dat dat al te duidelijk is.
Wat je hier kunt doen, is je er om te beginnen van bewust worden wat je persoonlijkheid aan het doen is, en te accepteren dat dat nu eenmaal is wat persoonlijkheden doen, maar ook dat dat niet betekent dat het ook wáár is. Nu heb je twee keuzes: alsnog waarmaken wat je persoonlijkheid je wil laten geloven (je weet wel hoe ;-) ), of dat gewoon niét te doen, de situatie zich te laten ontwikkelen en inspiratie vanuit je innerlijke
Zelf te vragen en af te wachten of en zo ja waar je al dan niet een bijdrage, opmerking of anderszins moet leveren, en verder het proces te zien als een nieuwe oefenmogelijkheid in je bewustwordingsproces. O, en reken erop dat zeker 98% van de opmerkingen die je dénkt toch te moeten maken, toch door je persoonlijkheid worden gevoed, daar kom je vanzelf achter als je op zoek gaat naar de reden waarom je het wilt zeggen (de ander helpen, als ik dat niet zeg houden ze daar geen rekening mee, enz. Kijk
maar naar het gevoel wat het in je oproept als je je voorstelt dat je die opmerking niét gaat maken, dan merk je vanzelf spanning en het werkelijke gevoel dat je door die opmerking tracht te vermijden!).
|
