De werkwijze van je persoonlijkheid als hij gekwetst is
Een voorbeeld: je bent geraakt in een situatie waarin je je open stelde en vervolgens gekwetst werd. Dat wil zoveel wil zeggen als dat in een situatie waarin je persoonlijkheid zonder veel barrières de input van dat moment in zich op nam en bereid was te processen, hij geconfronteerd werd met iets wat hij als onplezierig, kwetsend o.d. moest beoordelen en dat dus in alle hevigheid ervoer. De gedachte van je persoonlijkheid is nu ongeveer:
je open stellen (lees: zonder verdedigingsmechanismen de interactie met je omgeving aangaan) is gevaarlijk. Wat zijn de mogelijke oplossingen?
Een hele populaire is: je stelt je niet meer open, dat zou moeten voorkomen dat je nog eens gekwetst wordt. Dat wil zoveel zeggen als een filter over alles heen leggen waar nog maar weinig spontaans door in- en uit kan, in de hoop daarmee toekomstige schade in te kunnen perken door sterke controle van de in- en output en heel snel wegstoppen van zaken die lijken op ongewenste ervaringen. Redelijk efficiënt maar je wereld wordt er wel
klein van.
Het tweede alternatief is te proberen voorkomen dat je gekwetst wordt. Daarvoor ben je afhankelijk van anderen en ook dat is geen succesnummer, meestal kom je niet verder dan kiezen om als eerste aan te vallen en zo dat vervelende moment voor te zijn, of om anderen in een keurslijf met regeltjes en do’s en don’ts proberen te wringen. Je helemaal terugtrekken uit een contact kan natuurlijk ook nog.
“Ermee om leren gaan” is dan nog een goede derde optie, maar komt neer op iets als elke keer weer je gekwetstheid proberen weg te redeneren, zie aparte column waarom je dat niet werkelijk zal lukken.
Geen van alle is een echt succesnummer, maar je bent gewend geraakt aan die beperking van je persoonlijkheidsopties.
Veel efficiënter is het om in de geest van je innerlijke Zelf een extra stap terug te maken, naar het moment dat je gekwetst kon worden. Daar is immers de eerste stap na waarneming van een situatie gebeurd: de interpretatie. En als je niet interpreteert, volgt er ook geen oordeel ‘gekwetst’ en hoef je daar ook geen oplossing voor te zoeken. Niet-interpreteren is niét: snel wegstoppen dát je geïnterpreteerd hebt, maar juist je bewust
worden van het proces dát je het deed (en welk persoonlijkheidsdoel dat dient) en ervoor kiezen om dat niet meer te willen doen.
Het kost ook veel energie om dat steeds maar in stand te moeten houden. Je moet constant opletten wat je allemaal niet aan verdedigingsmechanismen in stelling moet brengen en die mentaal doorlopen. Stel je eens voor wat voor ruimte je mentaal vrij zou krijgen als je dat allemaal niet meer hoefde te doen!
Een aardig voorbeeld rondom gekwetst worden van je persoonlijkheid heeft te maken met het proces van je innerlijke Zelf. Want elke keer als je ervaring krijgt met je innerlijke Zelf en daarna ervaar je je persoonlijkheid weer, is dat onplezierig. Dus stelt
je persoonlijkheid dat je maar beter niét meer aan dat proces kan beginnen, dan heb je die onplezierige ervaring ook niet ;-)
| 
