Bang om een “gek mens” te worden
Een van de sterke overtuigingen waar mijn persoonlijkheid zijn grip op mijn leven mee overeind hield en wilde voorkomen dat ik niet voor hem zou kiezen, was dat als ik me met dit soort bewustwordingsprocessen bezig zou houden, ik een “gek mens” zou worden. Voor hem betekent dat zoiets wat gelijk staat met godsdienstfanatici, of mensen die uiterst serieus dingen doen die hem niet aanspreken als oerdansen,
zweethutzitten, gezamenlijk allerlei dingen doen als chanten, op zoek gaan naar de “waarheid” enz. Want dat zijn de uiterlijkheden die hij waarneemt van mensen die niet op wat volgens hem een “normale” manier is, naar hun persoonlijkheden luisteren. Die drijfveer was ook een krachtige bron om me er vooral niet met andere mensen over te laten praten of op andere manieren tot uitdrukking te laten brengen, want ze zouden eens kunnen denken ….. En mensen zouden me daarom links laten liggen …….. Angst
dus, om afgewezen te worden om wie ik werkelijk ben. Mijn persoonlijkheid werpt zich dan genereus op als "beschermer" die precies weet wat voor façade er nodig is om dat te voorkomen. Anders zou ik immers net zo afgewezen worden als de mensen die hij zelf afwijst!
Wat mijn persoonlijkheid me voor het gemak steeds liet vergeten, was dat zulke mensen er wel zijn, maar dat nergens staat geschreven dat dat mensen zijn die op dat moment een soortgelijke ontwikkeling doormaken als ik. Of dat dat fout is. Of dat ik ook zo zou moeten worden, alsof het een wetmatigheid zou zijn. En met nog groter gemak liet hij me vooral
niet zien dat er duizenden mensen zijn die wel een soortgelijk bewustwordingsproces doormaken als ik en die niet speciaal opvallen in hun levensstijl of de dingen die ze doen. Die het gewoon toepassen in hun normale dagelijkse leven: gezin, werk, vrije tijd, en met meer of minder vallen en opstaan elke keer een stukje verder komen. En waar je aan de buitenkant “niks aan ziet”.
Er is geen goed of fout in welke manier je je bewustwordingsproces realiseert en meer of minder duidelijk tot uitdrukking brengt. Iemand kan een weg kiezen die voor een ander lijkt alsof hij of zij achterstevoren, op zijn kop precies de tegenovergestelde richting uit gaat, en toch zal dat dan de beste en snelste weg voor die persoon zijn. Kijk maar eens naar de weerstand die je kunt voelen als iemand
je vertelt hoe iets op een bepaalde manier moet, je kan dan nogal eens denken: ja, dat zeg je nou wel, maar dat zoek ik zelf wel uit, ook al gaat het dan misschien eerst even fout. Hetzelfde geldt voor mensen die experimenteren met het overduidelijk neerzetten van de manier waarop ze tot bewustwording komen als de ultieme weg. Dat roept alleen al weerstand op, omdat jij dan ook die weg zou moeten gaan en dat zou jouw vrijheid beperken. Het is “een” weg, geschikt voor de een, niet geschikt voor de
ander. Bewustwording komt vanzelf met het groeiende besef dat er ook voor het proces zelf geen goed of fout is, geen universele weg voor iedereen. Alleen de uitkomst is hetzelfde.
Maar je ziet ook aan dit verhaal weer dat je persoonlijkheid zelfs je bewustwordingsproces gebruikt om zijn grip op je leven te blijven houden.
|
