Je persoonlijkheid is geen vijand
Je persoonlijkheid stelt: je innerlijke Zelf bestaat niet, is niet reëel, OMDAT hij het niet kan oproepen naar believen. Dit is een fraai staaltje van omgekeerde redenering. Eerst zet hij een ingenieus stelsel van gedachten op om je te laten vergeten dat je een innerlijk Zelf hebt, en vervolgens stelt hij dat OMDAT hij dat gedaan heeft, je innerlijke Zelf niet bestaat. Onderschat niet
de kracht en ingenieusiteit van je persoonlijkheid, hij is ontstaan vanuit de zelfde essentie waaruit je innerlijke Zelf is opgebouwd. Maar wees er ook niet bang voor, je hebt het zelf gemaakt, je kan het ook zelf weer loslaten als het je niet langer kan boeien.
Je persoonlijkheid heb je zelf gemaakt, je innerlijke Zelf “ben” je. Wat je persoonlijkheid maakt, daar geloof je ook in omdát je het gemaakt hebt. Maar dat wil nog niet zeggen dat het een waarheid is. En echt leuk blijkt het bij nadere beschouwing ook niet te zijn. Als je gewoon ervoor kiest om het niet langer te geloven, dan voed je het ook
niet meer.
Het “waar” maken van iets in de denkwijze van je persoonlijkheid gebeurt ongeveer als volgt: je persoonlijkheid introduceert bv. het idee van afwijzing. Je wijst iemand af, wat zoveel wil zeggen als “een” manier om jezelf als afgescheiden en anders te willen zien van anderen.
Vanuit eigen ervaring weet je, dat als je afgewezen wordt, een persoonlijkheid zich gaat verdedigen, en de ander lik op stuk geeft. Nu word jij dus op jouw beurt door de ander afgewezen (of in elk geval interpreteer je diens reacties als zodanig), en heb je de ervaring van afwijzing voor jezelf
“totaal” gemaakt. Al is er niks anders gebeurd dan dat iemand je heeft teruggegeven wat je zelf hebt uitgestuurd. Vervolgens trek je je terug of doet iets anders om het vervelende gevoel dat met afwijzing gepaard gaat, zoveel mogelijk kwijt te raken.
Dat je zelf begonnen ben met het bedenken dat afwijzing mogelijk en zelfs gewenst kon zijn en daar wat passende criteria bij hebt gezocht, wordt in dit proces doorgaans gemakshalve over het hoofd gezien. Je hebt altijd twee keuzes. Als je zelf de gedachte hebt geďntroduceerd, kan je ervoor kiezen om daarmee op te houden. En als iemand anders de gedachte heeft geďntroduceerd en op jou spiegelt, kan je ervoor kiezen om ‘m niet terug te geven en zo dit idee niet langer in stand te houden.
Je basisprobleem is er een van inzicht in werkelijke oorzaak en gevolg. Wie of wat je werkelijk bent wordt niet beďnvloed door je waarneming ervan of gebrek daaraan c.q. interpretatie ervan. Het is niet zo dat omdat jij je Zelf op dit moment toevallig niet kunt ervaren, je het “dus” ook niet hebt. Het enige
dat je kunt beďnvloeden is of je je Zelf meer of minder wilt ervaren. Als je jezelf wilt ervaren als alleen en afgescheiden, moet je moeite doen om die niet-natuurlijke staat tevoorschijn te roepen en jezelf je ervaring van totaal-Zijn te ontzeggen. Als je het resultaat daarvan vervelend begint te vinden, helpt het niet om het idee van “een vijand” in jezelf te introduceren, want dat is alleen een nieuwe vorm
van afwijzing, nu van een deel van jezelf. Herken wat je persoonlijkheid doet en doe dat gewoon niet meer. Simpelweg omdat het resultaat je niet meer kan boeien en je begint te begrijpen dat het je alleen afleidt van het ervaren van wat je écht prettig vindt: je Zelf.
| 
