Aandacht voor je gedachten
Je persoonlijkheid creëert zijn eigen wereldbeeld ofwel werkelijkheid. Je merkt dat hij daarvoor je gedachten gebruikt. En je hebt er nogal wat op een dag, een paar duizend makkelijk! Het is dan ook redelijk onhaalbaar om vol te houden dat je gedachten geen invloed hebben. Als je bezig bent met iets, zijn het je gedachten die bepalen hoe jij je voelt op dat moment. En als jij bijvoorbeeld
honderd keer op een dag denkt “dit of dat is niet goed aan me”, dan kan je moeilijk volhouden dat je je lekker voelt over jezelf. En dat dat niet in de een of andere vorm tot uiting komt in je leven. Dat geldt ook als je een hekel hebt aan je baas, elke keer als je die man of vrouw ziet, aan denkt of over praat herhaalt zich die gedachte, en vertrouw er maar op dat dat een leuk contact behoorlijk in de weg staat! Enz.
Het kan zelfs zo ver komen dat je op een gegeven moment bang bent van je eigen gedachten. Dat zie je bijvoorbeeld in stress situaties. Je persoonlijkheid heeft in jouw gedachten van een situatie een fiks probleem gemaakt. Gedachten spoken door je hoofd, je hebt geen afdoende antwoord, het wordt een vermoeiende vicieuze cirkel, kortom, allesbehalve aangenaam. En ook dat zal de buitenwereld
merken!
Er is minder spontaan en oncontroleerbaar aan je gedachten dan je zo op het eerste gezicht zou denken. Ze komen voort uit je normen en waarden, je ideeën enz., ze spelen in op de behoefte van je persoonlijkheid aan een eigen wereldbeeld gebaseerd op oordelen, interpreteren, beheersen en controleren, en worden gevoed door waar je je aandacht op richt, wat je ziet en hoort, wat je liever
niet onder ogen ziet, je angst om niks te denken en dan maar “iets” te gaan denken, enz. Als je dus de oorzaak van je gedachten: de wens om een eigen wereldbeeld te creëren, niet meer als gewenst uitgangspunt neemt, wordt het eindeloos herhalen van gedachten die dat wél promoten een zinloze exercitie die door die keuze vanzelf in kracht en intensiteit zal afnemen.
Om hiermee wat te oefenen kan je het volgende doen: kijk eens naar je gedachten tijdens activiteiten die je langer dan een uur per dag doet. Die zullen immers zeker voor een behoorlijk deel je beeldvorming bepalen. Welke gedachten worden door je persoonlijkheid bijvoorbeeld gevoed door de tv programma’s die je kijkt, welke door het contact met bepaalde vrienden, welke tijdens het computeren,
welke tijdens je werk, en welke tijdens sport. En kijk ook welke gedachten je dan niét hebt, waardoor je je bv. tijdelijk lekkerder voelt tijdens sporten en computeren dan tijdens je werk.
Bewustwording is ook hier weer de sleutel, niet zozeer anders gaan denken. Je innerlijke Zelf heeft geen gedachten nodig, die zorgt voor een ervaren van Zijn. Je zal merken dat als je dit soort oefeningetjes doet, je beter herkent dat er een verschil is tussen je gedachten en “iets” in jou dat die gedachten waarneemt. Daarmee help je jezelf om je ook niet meer zo te identificeren met je
gedachten en de gevoelens die ze er automatisch bijleveren en ze dus minder als "waar" te ervaren. Jij bent niet je gedachten.
Trouwens, zo privé en ongemerkt als je persoonlijkheid je wil laten geloven, zijn je gedachten op een dag ook niet. Immers, de interpretatie van jouw persoonlijkheid is niet neutraal of vrijblijvend, hij leidt tot bepaalde gevoelens, die je gaat uiten, wegstoppen, bespreken, herkauwen enz. Het bepaalt niet alleen een aanzienlijk deel van je mentale activiteit op een dag, het heeft
bovendien invloed op anderen. Immers, jouw spanning ervaart iemand anders ook, jouw “van je af praten” doe je tegen iemand anders, en jouw irritatie laat je toch meer of minder duidelijk merken of kost aandacht die je niet aan iets anders kan besteden. Daardoor roep je ook weer gevoelens in anderen op (die het niet met je eens is, het vervelend vindt dat je geïrriteerd doet, enz.) die dat weer aan jou en anderen gaan laten merken, er moet dan wellicht over gepraat worden, tot compromissen worden
gekomen, dingen worden rechtgebreid enz. Kortom, die ene interpretatie van jou spreidt zich als een olievlek uit als je niet uitkijkt.
Het leuke daarvan is wel, dat elke keer als je dit weet los te laten, dit effect zich ook niet meer voordoet én dat er een hoop energie en aandacht over blijft voor andere dingen. Het totaaleffect van één interpretatie minder is dan ook veel groter dan alleen de eerste reactie terug.
|
