Je ergeren
Er gebeurt iets, en dat komt niet overeen met wat je persoonlijkheid als leuk, prettig of gewenst ervaart. Bovendien is er een norm, die zegt dat dit oordeel van je persoonlijkheid gerechtvaardigd is. Bijvoorbeeld: harde muziek op feestjes bij de buren mag niet. In je neus peuteren mag niet, kinderen moeten luisteren. Anderen bezorgen jou een onplezierige ervaring omdat je iets moet zien,
horen of meemaken wat je persoonlijkheid als ongewenst heeft betiteld.
Onmacht is de eerste stap hier, omdat je persoonlijkheid niet heeft kunnen voorkomen dat je dit nu moet ervaren. Eventuele eerdere acties (vertellen dat je niet in je neus mag peuteren in gezelschap) hebben duidelijk niet het gewenste resultaat gehad. Je ergeren heeft dus te maken met onder ogen moeten zien dat je persoonlijkheid je wereld niet volledig beheerst op die punten die hij belangrijk
heeft gemaakt. Ook kan het zijn dat je persoonlijkheid niet meer kan verbloemen dat andere mensen geen of onvoldoende rekening met jouw voorkeuren wensen te houden (bv. bij de harde muziek).
De eerste reactie van je persoonlijkheid is er dan ook op gericht om te proberen controle terug te krijgen en de ervaring om te buigen, doorgaans door er iets van te willen zeggen, zelf of via anderen. Alleen, bij ergernissen doe je dat vaak in eerste instantie niet. Er zijn redenen waarom je persoonlijkheid het niet kan of wil zeggen tegen de betrokkene(n): represailles, sociale verhoudingen,
verwacht tegengas, lieve vrede, e.a.
Wat je dan krijgt, is elke keer dat je persoonlijkheid het gedrag of geluid of wat ook waarneemt, herhaalt hij zijn oorspronkelijke oordeel (mag niet, fout) en roept het bijbehorende gevoel op (ergernis) en vermoedelijk gevolgd door wat rechtvaardigende gedachten van zijn eigen standpunt. Het zal
je dan ook niet verbazen dat dit bij voortdurende blootstelling aan de impuls, leidt tot een tijdbom van zich opbouwende spanning, die vroeg of laat barst, tegenover de veroorzaker of een willekeurige derde.
Wat is je alternatief? Je ervan bewust worden hoe je persoonlijkheid dit gebruikt is een belangrijke eerste stap. Introduceer verder bijvoorbeeld het vervangende idee: “maar ik weet niet wat dit werkelijk betekent. Ik vergeef het de ander dat hij dit doet.” Elke keer als je persoonlijkheid de oordelende gedachte herhaalt.
Of uit je ergernis rechtstreeks of tegenover een ander, maar zeg er meteen bij: dit heeft niks met jou/de ander te maken, dit is mijn eigen probleem met mijn eigen interpretaties. Ik doe dit ook alleen om stoom af te blazen, niet om iets te veranderen.
En je kunt jezelf ook afvragen: wil ik me prettig voelen of wil ik blijven proberen dit naar mijn hand te zetten? Me prettig voelen kan ik immers ook terwijl deze situatie voortduurt, gewoon door de insteek van mijn persoonlijkheid los te laten. En dat kan ik zelf regelen, zonder dat ik van iemand anders afhankelijk ben.
| 
