Het lijkt alleen maar erger te worden
Als je aan de slag gaat om je meer bewust te worden van je innerlijke Zelf, ga je een bestaande situatie veranderen. Je gaat de verhouding van de aandacht tussen je persoonlijkheid en je innerlijke Zelf veranderen. Het evenwicht is er dan uit. En net als bij alles wat uit evenwicht raakt, ontstaat er een slingerbeweging: in dit geval tussen je persoonlijkheid en je innerlijke Zelf. Je geeft aandacht aan je innerlijke Zelf, de slinger
gaat terug en je persoonlijkheid vraagt bijna evenveel aandacht terug.
Dat lijkt zeker in het begin nogal ontmoedigend. Gedachten als “ik ben toch goed bezig, waarom wordt het dan elke keer weer zo’n bende”, zullen dan regelmatig in je opkomen. En zeker als je het zou zien als een soort van falen van je activiteiten om meer in contact te komen met je innerlijke Zelf, zou je de moed snel in de schoenen kunnen zakken.
Maar even een opstekertje: je kunt dit ook zien als dat het goed gaat met je contacten met je innerlijke Zelf. Je herinnering is sterker geworden, dat is de oorzaak van de onbalans. Prima. Nou alleen een werkbare situatie zien te vinden tussen de hoeveelheid spanning die dat creëert en wat voor jou nog redelijk constructief blijft. Voor de een is een minimaal verschil al the limit, de ander heeft juist hele grote verschillen nodig om tot iets zinvols
te komen. Dat is prima, kijk wat voor jou het beste is en hou daar rekening mee. Als je dat niet zou doen, wordt het wegstoppen van je persoonlijkheid een tijdbom die vroeg of laat op vermoedelijk heel vervelende wijze van zich doet spreken.
Je wordt je hierdoor meer bewust van wat je persoonlijkheid werkelijk creëert, en dat is eigenlijk nooit echt aantrekkelijk als je er goed naar kijkt. Niet zo’n leuk gezicht dus, en normaal had je persoonlijkheid allerlei afleidingsmanoeuvres daarvoor, die nu steeds minder blijken te werken. Natuurlijk roept dat spanning op. Maar die heeft geen kracht in zichzelf. Het is juist de praktijk van alledag dat je, door elke keer weer nieuwe
situaties onder ogen te zien, de insteek van je persoonlijkheid niet verder te voeden en vervolgens je aandacht naar je innerlijke Zelf te brengen, die een werkelijk verschil maakt. De theorie is goed, een voorproefje hoe het kan zijn erg prettig, maar het in praktijk brengen is the proof of the pudding, daar kan je laten zien dat je het onder de knie hebt of nog wat bijschaven. Contacten zijn bijvoorbeeld aangenaam als je omgeving welwillend is, een stuk moeilijker als ze heel vervelend doen. En
iets wat universeel waar is, moet ook dan kunnen werken.
|
