Distantiëren, een bekend trucje
Een bekende manier waarop je persoonlijkheid probeert om deze inspiratie voor zijn eigen karretje te spannen, is “loslaten” associëren met “distantiëren”. Wat is het verschil?
Bij distantiëren hou je al je oorspronkelijke oordelen en interpretaties over anderen of de situatie lekker in tact, maar op de een of andere geniale wijze weet je persoonlijkheid dan te stellen dat hij zich er niet mee hoeft te bemoeien. Hij trekt zijn handen ervan af. Maar het leuke voor hem is dus, dat hij zelf niks heeft hoeven veranderen, en nu lekker onderuit kan gaan
zitten kijken hoe de anderen iets doen waar hij het niet mee eens is, kortom zijn eigen invalshoeken blijven lekker sterk.
Het verschil met loslaten is, dat je bij loslaten naar de oorspronkelijke oordelen en interpretaties van je persoonlijkheid kijkt, je ervan bewust wordt en ziet dat ze je niks brengen wat je werkelijk wilt. Zo kies je ervoor om die niet verder te versterken, en bij voorkeur zelfs helemaal los te laten, ze niet meer te geloven en er geen energie meer in te steken. Daarmee blijft er op dat punt niks over voor je
persoonlijkheid om nog iets mee te doen, en komt er ruimte vrij voor je innerlijke Zelf..
Is het nou fout om je te distantiëren? Op zich is er niks fout, alleen het ene versterkt je persoonlijkheid en het andere maakt ruimte voor je innerlijke Zelf. En het kan bijvoorbeeld best een tijdje gebruikt worden als een soort van tussenstop tussen “er bovenop springen” en “loslaten” als dat verschil te groot voor je is om ineens te overbruggen. Maar besef dat het alleen een tussenstop is.
| 
