Een cadeautje in dementie
Ik ontmoette haar bij mijn schoonvader in Australië: Corrie, vijfenzeventig jaar, geboren in Voorburg, en sinds een tijdje aan het dementeren. Ze liep rustig mee met haar echtgenoot overal naar toe, en zat dan in haar stoel totdat er tegen haar gesproken werd. De meeste mensen maakten een vriendelijke korte opmerking tegen haar, maar omdat de response niet “logisch” was (en omdat mensen hun eigen angst voor dementie in haar weerspiegeld
zagen), stokte het contact daarna al snel.
Ik knoopte een gesprek met haar aan, en al snel begonnen haar ogen te stralen. Ik liet haar vertellen over zichzelf. Elk verhaal kwam na korte tijd op hetzelfde uit, namelijk over haar jeugd, en ouders, en dat ze ook voor haar man niet moeilijk was. En nou was het leuke dat dat helemaal niks uitmaakte voor me. Ik reageerde dan gewoon met dezelfde verraste reactie, of maakte een opmerking of stelde een nieuwe vraag, en Corrie straalde
nog meer. Het was voor mij een ultiem voorbeeld dat het helemaal niet uitmaakt wat de woorden zijn waarmee je praat (het zijn alleen persoonlijkheden die “zinnige”gesprekken willen), maar dat het gaat om de aandacht en het werkelijke contact dat je daarin met elkaar maakt, los van wat er gezegd wordt of de inhoud ervan. En op deze manier kon je dat wel heel duidelijk ervaren!
Ik ben haar in de afgelopen periode een paar keer tegengekomen, en steeds kregen we op die manier contact. Naast de warme herinneringen aan dit persoonlijke cadeautje, heeft ze me nog iets geleerd: hoe je in de winter je handen extra snel opgewarmd krijgt. Niet alleen wrijf je je handen tegen elkaar, maar als je je vingers van je beide handen daarbij ook tussen elkaar houdt, worden ze extra snel warm. Ik zal van de winter nog regelmatig
aan haar denken!
|
