Beroving – een andere manier om ermee om te gaan
Het overkwam mijn partner: hij wilde twee tassen in de auto zetten, en twee jongelui op een brommertje gristen ze weg. En hoewel ze zich vastreden tegen een hek en terug moesten rijden langs hem, was het enige dat hij zag, een brede grijns van de beide pubers.
Hij had twee mogelijkheden: het standaard persoonlijkheidstraject aflopen van: bang, woede, machteloos, angst, onmacht en dergelijke gevoelens. Of het overdragen aan zijn innerlijke Zelf. Hij deed het laatste en bleef innerlijk rustig. Na wat rondgekeken te hebben in de directe omgeving (want de inhoud, vrijwel alleen papieren, moest al snel als oninteressant herkend zijn) is hij nog even
aangifte gaan doen bij het politiebureau.
Ondertussen had hij mij gebeld, en ik ben er even voor gaan zitten en heb in mezelf en daarmee voor hem, rust en vertrouwen versterkt. Na een tijdje had ik het idee dat er weer wat spullen waren teruggevonden, en het verbaasde me dan ook eigenlijk een beetje dat hij thuis kwam zonder iets. Maar verder was hij rustig en kon het gebeuren bijna als neutraal accepteren.
We praatten er nog even over in de ochtend, en we hadden het over de keuze die hij nu en de komende tijd steeds kon maken: kies ik ervoor om te vervallen in een circuit van argwaan, alertheid en maatregelen om herhaling te voorkomen. Ga ik in de verhalen die ik erover moet vertellen uiting geven aan het restje oordeel dat ik over deze jongens heb, of kies ik ervoor om dit te gebruiken
om er uiting aan te geven dat je hier werkelijk op een andere manier mee om kan gaan. Om de situatie zelf als neutraal te zien, om dit niet te gebruiken om nieuwe oordelen toe te voegen of bestaande te bevestigen, noch bij mezelf, noch bij anderen. Hij koos voor het laatste, daarmee de cirkel doorbrekend dat er maar 1 soort van response mogelijk is in dit soort situaties. Bovendien bleek zijn keuze een extra positief effect op hem te hebben: de grote ruimte die hij door deze gebeurtenis maakte voor
zijn innerlijke Zelf, bracht hem ook op andere fronten extra prettige ervaringen en zijn ogen stralen, hij heeft echt een stap vooruit gemaakt.
Het gaat hem ook op langere termijn lukken, we hebben samen al eerder ervaring opgedaan met een inbraak. De komende tijd zal zijn persoonlijkheid waarschijnlijk bij elk brommertje dat hij hoort, roepen: gevaar! Maar hij gaat er dan elke keer rustig voor kiezen om daar geen waarde aan te hechten. En ik? Ik heb het als neutraal ervaren. Maar ik heb er dan ook een onwankelbaar vertrouwen
in dat er geen dingen gebeuren in zijn of mijn leven die niet echt goed voor ons zijn, hoe het er aan de buitenkant ook uit mag zien.
Hij belde me een uurtje later op: iemand in de buurt waar het gebeurd was, had nog dezelfde avond een van de tassen gevonden. Niet lang daarna werd deze zelfs door wijkschoonmakers bij zijn werk afgeleverd, daarmee het gevoel bevestigend dat ook mijn partner had dat hij spullen terug zou
krijgen. En temidden van opdrogende papieren verbaasde hij zijn collega's met de neutrale manier waarop hij met de situatie omging.
|
