Oefenen op vakantie
Tijdens onze vakantie in Australië werd het weer eens overduidelijk: alles is er mooier, beter, ruimer, leuker, de mensen zijn er aardiger, netter enz. Althans, volgens de mensen die daar wonen. En dan met name de geëmigreerde Nederlanders waar wij contact mee hadden, niet in de laatste plaats omdat mijn schoonvader er sinds een aantal jaren woont en we bij hem op bezoek waren.
Wat betekent dat nou voor de ontvanger die die lofzang op het nieuwe vaderland aanhoort? Dat je persoonlijkheid er niet omheen kan dat hij blijkbaar een sukkel is, tenzij hij dat tijdig weet te keren. Door wat bij voorkeur gemompelde opmerkingen als “ja nou ja”. “leuk voor jullie”, “leuk, maar ik hou het toch maar bij Nederland”, of een officiëler "ja, maar Nederlanders .... " of "het beeld
wat wij van Australië hebben ..." . Maar ja, dat is toch een zwaktebod en dat weet hij ook wel. Vroeger speelden zich dan hele discussies af in mijn hoofd waarin ik voor mezelf ging rechtvaardigen waarom ik niet in Australië wilde wonen, en daar werd ik eerlijk gezegd ook niet vrolijk van.
Zulke opmerkingen droegen dus in het verleden voor mijn persoonlijkheid niet bij aan de verhoging van de feestvreugde. Waarom worden ze dan toch gemaakt? Misschien als een rechtvaardiging voor hun emigratie, als een manier om wat onplezierige gevoelens van een tikje heimwee te overstemmen? Om ons te overtuigen om ook te emigreren? Gewoon uit enthousiasme? De zwakke punten van een afstandje beter
zien? Eigenlijk maakt dat niet zo uit, wat belangrijk is, is wat het in mij oproept.
Wat je hier ziet gebeuren, is een vorm van aanval en verdediging. Als jij ergens woont waar het volgens jouw verhalen beter is dan waar ik woon, dan val je daarmee voor mijn persoonlijkheid mijn woonomgeving aan, en ook mijzelf, want het is voor mij veel leuker als ik ergens woon waar het beter is dan waar jij woont.
En als de een aanvalt, moet volgens dit principe de ander dus automatisch in de verdediging, want de balans is uit evenwicht. Dit principe zijn we met elkaar zo normaal gaan vinden, dat dat niet eens ter discussie wordt gesteld. Toch kan dat heel zinvol zijn om te doen, want het is namelijk de basis van je persoonlijkheid: oordelen, je goed voelen door je beter te voelen dan iemand anders. Je hebt
een keuze: simpel, dat hoef je niet te doen. Er is geen wetmatigheid die zegt dat als iemand je aanvalt, jij je moet verdedigen. En er is ook geen wet die zegt dat als jij je niet verdedigt, je onder de voet gelopen wordt. Alleen die laatste mogelijkheid geef je doorgaans geen kans, omdat dat betekent dat je niet actief ingrijpt, en dat is niet in lijn met je jarenlange persoonlijkheidstraining.
Mijn partner en ik kunnen inmiddels, na de nodige oefening en het onder ogen zien van onze eigen gevoelens, dit soort opmerkingen neutraal in ontvangst nemen. En daar blijft het dan bij, zowel in ons eigen hoofd als in de verdere gesprekken. We geven het verder geen waarde, voelen geen behoefte om ons te rechtvaardigen.
En dan ebt het ook vanzelf weg. Omdat wij niet “voor” Nederland zijn, hoeven zij niet zo duidelijk “voor” Australië te zijn.
|
