Afvallen
De wens om af te vallen begint met een beeld dat je hebt van je lichaam, en dat is dat het te dik is ten opzichte van een norm. Meestal is dat een schoonheidsnorm. Dit is het vertrekpunt van je persoonlijkheid: er is iets mis met je, en hij weet ook hoe dat te fiksen: minder en anders eten, meer bewegen.
Dat dat nieuwe eetgedrag geen logisch patroon voor je is, moge duidelijk zijn, want anders had je het al lang zo gedaan. Je werkelijke behoeften zijn niet in overeenstemming met wat je vindt dat je zou moeten eten. Je persoonlijkheid stelt dat je dat ‘gezonde’ patroon geforceerd op kunt leggen aan jezelf, en voor een tijdje lukt dat misschien ook redelijk, gemotiveerd door resultaten.
Maar een veel betere manier is, om te gaan kijken naar de stappen die hier duidelijk vóór liggen, en dat zijn er twee: de eerste is het oordeel rondom je lichaam, en de tweede is waarom je eet wat je eet.
Je persoonlijkheid vindt je lichaam niet goed. Ooit heeft hij een norm geadopteerd, en daar wijk je nu qua omvang in elk geval van af. Je wijst dus iets van jezelf af (wat je zelf zo gemaakt hebt), en je stelt erbij dat je bereid bent om dat weer in genade aan te nemen als het een bepaalde omvang en gewicht heeft bereikt. Met een uitgangspunt als dit moet je niet gek staan te kijken als
het inderdaad het bekende ‘gevecht’ met je gewicht gaat worden, iets wat je afwijst staat immers niet te popelen om mee te werken! Een veel rustiger uitgangspunt is er een waarbij je je lichaam neutraal accepteert, ongeacht zijn omvang. Via je persoonlijkheid kan je dat niet bereiken, want die heeft het al veroordeeld. Je innerlijke Zelf is daar wel toe in staat, die ziet het lichaam als een neutraal stuk gereedschap. Dus elke keer als je merkt dat je jezelf te dik vindt, kan je in elk geval stellen:
dit is een oordeel van mijn persoonlijkheid, maar ik weet niet wat het werkelijk betekent. En ook kan je evt. op andere manieren je innerlijke Zelf erbij betrekken, elders op de site vind je daar meer inspiratie voor.
Als je het beeld van je innerlijke Zelf kunt accepteren, is het dus ook niet meer ‘nodig’ om af te vallen, immers, het is goed zoals het is. Ga er maar van uit dat als je lekker in je vel zit, je ook voor jouw doen gewoon normaal zou eten en bewegen en een normaal lichaam zou hebben. En dat als je meer eet, snoept enz., of minder beweegt, dat geïnspireerd wordt door je persoonlijkheid
om zaken te verbloemen, gevoelens te vermijden, af te leiden, enz.
De huidige situatie heeft je er wel toe gebracht om je ervan bewust te worden dat er iets in je eetpatroon is waardoor je afwijkt van wat eigenlijk ‘normaal’ voor je is, en dat doe je doorgaans om een gevoel te vermijden, onderdrukken of vervangen, je aandacht ergens van af te leiden enz. Nou is een gevoel niet anders dan het resultaat van een oordeel of interpretatie rondom een situatie,
en je kan ervoor kiezen om naar het oordelen zélf te gaan kijken in plaats van naar het twee stappen daarvan verwijderde ‘probleemgedrag’.
Begin ermee om ervoor te kiezen om niet meteen een oplossing te willen voor de omvang van je lichaam, maar om je bewust te willen worden van de mechanismen die dit patroon in stand houden. Dus niet meteen van alles veranderen, dagelijks op de weegschaal gaan staan, jezelf bewegingsprogramma’s opleggen enz. Immers, als je iets wéghaalt, is het veel moeilijker om te ontdekken welke oordelen
en situaties aan je eetgedrag eigenlijk ten grondslag liggen. En als je de oorzaak hebt weggehaald, dan verdwijnt het gevolg eigenlijk ook vanzelf.
Realiseer je ook dat als je symptomen wegneemt maar de oorzaak van je spanning niet, dat die dan op andere manieren toch een uitweg gaat zoeken (relaties, lichamelijke issues o.d.), dan kan je er beter maar wat langer over doen en het gedegen aanpakken!
Ditzelfde geldt trouwens ook voor andere vormen van 'vervangend gedrag', zoals roken.
|
