Afreageren
Normaal probeert je persoonlijkheid zijn onplezierige gevoelens kwijt te raken door, hoe subtiel ook, iemand anders de schuld te geven. Want hij heeft een situatie geïnterpreteerd, en iemand anders is daarbij oorzaak geworden van onplezierige gevoelens waar hij mee zit. En die ander zal dat weten ook. En anders zal je wel aan anderen vertellen wat diegene jou heeft aangedaan.
Waarom gooi je er niet gewoon uit wat je werkelijk denkt? Stop je niet met jezelf voor de gek te houden? Omdat je persoonlijkheid zijn eigen denkpatroon niet onder ogen wil zien, en er ook geen verantwoordelijkheid voor wil nemen, het is veel leuker om anderen de schuld te kunnen geven. Bovendien ben je in de loop der jaren uitvoerig getraind om het te verbergen, omdat je dat sociaal gezien niet zou
kunnen maken (niet in de laatste plaats doordat de ander die je aanvalt, iets terug blijkt te gaan zeggen en jouw schuldverlegging doorgaans niet zo maar accepteert). Je training hierbij omvatte: redelijkheid, begrip voor de ander, rekening houden met, dingen worden niet altijd expres gedaan, andere normen, enz.
Even onder ons: dat kan allemaal wel wezen, maar daar heeft je persoonlijkheid geen boodschap aan. Zijn eerste reactie is nog steeds: schuldig! Met alle bijbehorende gevoelens van dien. Dat is wat persoonlijkheden doen, daar is op zich niks mis mee. Alleen, als je daar genoeg van hebt, begin dan om al die lagen die je eromheen hebt geweven om dat te verbergen, te doorbreken. Gewoon door je bewust
te gaan worden van je oorspronkelijke oordelende gedachten.
Dat is niet leuk voor je persoonlijkheid, die je liever op het dwaalspoor van de gevolgen eindeloos laat zoeken, dan je naar zijn oorspronkelijke gedachten te laten kijken. Daarom kan je wel wat hulp gebruiken. Het enige waar het om gaat, is dat je je bewust wordt van je werkelijke gedachten:
-
door in gedachten rustig te benoemen wat je werkelijke gedachten blijken te zijn. Handig, kan je overal toepassen. Nadeeltje: het blijft nog steeds wat verborgen en je persoonlijkheid “komt er makkelijk mee weg”.
-
schrijf je werkelijke gedachten op. Nu wordt het al wat duidelijker voor je, je verwoordt het niet alleen bewust, maar ziet het ook nog eens voor je op papier. Oordeel er niet over, veroordeel jezelf er niet om, lees het een keer over en verscheur het papier daarna grondig.
-
spreek je werkelijke gedachten hardop uit zonder toehoorders. Alweer: een extra bewuste stap, waarbij je formulering, spraak en oren gebruikt voor extra bewustwording
-
en last but not least: doe het ook af en toe in aanwezigheid van toehoorders, die je vooral op het hart hebt gedrukt om: niet te reageren, er niet op in te gaan, en vooral niet te geloven wat je zegt. Want het laatste wat je moet willen is dat iemand je serieus gaat nemen in die gedachten, want dan zou je ze weer kracht geven!
Dit is een prima manier om de patronen te ontkrachten die aan de basis liggen van al die gevoelens, irritaties, woede enz. Ze betekenen niks in zichzelf, het zijn de gevolgen van interpretaties van je persoonlijkheid. En je kan leren om die los te laten. Doe het in je eigen tempo, en forceer het niet, want dan schiet je persoonlijkheid ook weer in de verdediging.
Een voorbeeld? Ik vind het heel vervelend dat jij niet goed oplet. Want nou zit er een kras op de tafel, en daar moet ik nou voortaan tegenaan kijken. Dat krijg je ook nooit goed gemaakt, blijf je altijd zien. Het is gewoon stom van je. En ik heb er de pest over in, want nou is mijn tafel niet meer perfect. Je had gewoon beter moeten weten, je hebt toch ogen in je hoofd!
(en wat je normaal zou zeggen? Iets van: geeft niks hoor, maak je geen zorgen, dat repareren we wel weer).
|
